Mit nr 1: Asesorzy ustalają podatki od nieruchomości
Fałszywy. Asesorzy określają wartość rynkową nieruchomości. Ta ocena wartości rynkowej jest mnożona przez stawkę podatkową, aby uzyskać rzeczywistą kwotę podatku od nieruchomości na rachunku podatku od nieruchomości.
Stawki podatku od nieruchomości są zwykle ustalane przez władze lokalne, takie jak miejskie organy ustawodawcze, parlamenty okręgowe, rady szkół itp.
Mit nr 2: Podatki są wysokie z powodu ocen
Może to być prawda, ale oceny są tylko częścią obrazu. Wysoka ocena może przyczynić się do wysokich podatków od nieruchomości, ale stawka podatku jest tym, co naprawdę decyduje o wysokości podatku na rachunku podatku od nieruchomości. Możesz mieć niską ocenę, ale jeśli ta niska ocena będzie podlegać wysokiej stawce podatkowej, będziesz mieć wysoki podatek od nieruchomości.
Jeśli jednak nie złożysz skargi do władz lokalnych na temat stawek podatkowych lub podwyżek stawek niezwiązanych z głosowaniem, Twoja ocena jest zazwyczaj jedyną częścią Twojego podatku od nieruchomości, na którą możesz w jakikolwiek sposób wpłynąć. Ponieważ oceny mogą być nieco subiektywne, w większości miejscowości obowiązują procedury umożliwiające odwołanie się od oceny, jeśli uważasz, że jest zbyt wysoka lub nie ma wartości rynkowej.
Skontaktuj się z lokalnym biurem oceniającego, aby złożyć odwołanie.
Mit nr 3: Stany zbierają zbyt dużo pieniędzy poprzez podatki od nieruchomości, a podatki od nieruchomości są wysokie z powodu niedoborów budżetu państwa
Podatki od nieruchomości są głównym źródłem dochodów dla samorządów i okręgów szkolnych, a nie dla państwa.
Według Centrum Polityki Podatkowej, państwa otrzymują mniej niż 2% swoich wpływów podatkowych z podatków od nieruchomości. Wiele stanów otrzymuje zerowe wpływy podatkowe z podatku od nieruchomości, co pozwala miastom i dystryktom szkolnym uzyskać wszystkie dochody.
Jednak państwa, które nie mają podatku obrotowego lub podatku dochodowego (lub obu) zazwyczaj polegają bardziej na podatkach od nieruchomości. Vermont, New Hampshire, Wyoming, Waszyngton, Montana, Michigan i Arkansas otrzymują nieco ponad 8% swoich wpływów podatkowych z podatków od nieruchomości. Niektóre stany, w tym Michigan, Vermont i New Hampshire, wprowadziły specjalne państwowe podatki od nieruchomości, aby zwiększyć finansowanie szkół publicznych.
Źródło: Centrum polityki podatkowej
Mit nr 4: Współczynniki wyrównania mogą korygować nieuczciwe oceny
Współczynniki wyrównywania są definiowane jako stosunek całkowitej oszacowanej wartości nieruchomości w społeczności do rzeczywistych wartości rynkowych tej nieruchomości.
Wskaźniki wyrównania są pomiarami przeprowadzanymi w całej gminie, które mają zapewnić, że oceny w całej gminie są zbliżone do wartości rynkowej. Współczynniki wyrównania można również wykorzystać, aby upewnić się, że podatki od nieruchomości, takie jak opłaty za biblioteki publiczne, płacone przez wiele społeczności, są dzielone proporcjonalnie do całkowitej wartości rynkowej dla każdej społeczności.
Osiąga się to poprzez wymaganie określonej oceny wskaźników wartości rynkowej dla wszystkich gmin.
Ten mit jest fałszywy. Wskaźniki wyrównania nie mają na celu skorygowania indywidualnych ocen.
Mit nr 5: Stawki podatkowe są dobrymi wskaźnikami podwyżek podatków
Fałszywy. Rachunek podatku od nieruchomości składa się z dwóch czynników: oceny wartości nieruchomości i stawki podatkowej. Stawka podatku może wzrosnąć, ale w przypadku spadku wartości nieruchomości może nie być widoczna zmiana w ustawie o podatku od nieruchomości. Podobnie stawki podatkowe mogą spaść, ale jeśli wartości domów znacząco wzrosną, rachunki podatkowe mogą wzrosnąć. Wysokość podatków od nieruchomości zależy od obu czynników.
Mit nr 6: limity oceny obniżają podatki od nieruchomości
Limity oceny wymagają, aby oceny nie wzrastały o więcej niż ustalony procent każdego roku. Dzięki właściwościom oszacowania wartości, które wzrastają w wartości szybciej niż inne, mogą być niedoceniane.
Może się tak zdarzyć, ponieważ pułap nie pozwala na ocenę tych domów w ich prawdziwej wartości.
Na przykład, powiedzmy, że są niestandardowe domy w dzielnicy high-end, które rosną szybciej niż starsze domy w mniej pożądanej części miasta. Domy wyższej klasy zwiększają swoją wartość w tempie 25% rocznie, a starsze domy rosną o 10% rocznie. Ocena limitów pułapów wzrasta do 15% rocznie.
Ograniczenie to uniemożliwiłoby oszacowanie domów z wyższej półki przy ich prawdziwej wartości rynkowej, podczas gdy starsze domy byłyby oceniane według pełnej wartości rynkowej. To zostawiłoby właścicieli starszych domów trzymających torbę, ponieważ wysokiej klasy właściciele domów nie płacą uczciwego udziału. Oczywiście nie zawsze tak jest, ale jest to potencjalna wada z limitami oceny.
Wspólne podatki od nieruchomości
Podatki od nieruchomości pochodzą z dużym żargonem, a przesiewanie wszystkiego może sprawić, że twoja głowa się kręci. Aby ułatwić nam zdefiniowanie wspólnych terminów podatku od nieruchomości w prostym języku angielskim. W przypadku definicji rozszerzonej kliknij termin podatku od nieruchomości.
Zniżka - wybaczenie długu w całości lub w części.
Podatek Ad Valorem - podatek od wartości, taki jak podatek od nieruchomości.
Zaległości - Termin używany, gdy podatki zapłacone w bieżącym roku stanowią podatki należne za poprzedni rok.
Ocena / Ocena - proces określania wartości nieruchomości dla celów podatku od nieruchomości.
Circuit Breaker - wszelkie ulgi w podatku od nieruchomości, które ograniczają lub zmniejszają podatki od nieruchomości dla niektórych osób.
Porównywalna metoda sprzedaży - wykorzystanie sprzedaży podobnych nieruchomości do oszacowania wartości rynkowej nieruchomości.
Współczynnik wyrównywania - stosunek całkowitej wartości oszacowanej nieruchomości w społeczności do rzeczywistych wartości rynkowych tej nieruchomości.
Odliczenie / zwolnienie od gospodarstwa domowego - obniżenie oceny przyznawane właścicielom domów, którzy korzystają z domu jako miejsca stałego zamieszkania.
- inne słowo określające stawkę podatku, wyrażone w 1/1000 dolara (zwanego jednym młynem).
Materialna własność osobista - własność inna niż nieruchomość, która może być trzymana i dotykana. Na przykład samochód lub meble biurowe. Niektóre stany i miasta opodatkowują wartość materialnej własności osobistej.
Źródło: Mity dzięki uprzejmości Departamentu Podatków i Finansów w Nowym Jorku