Jak wybrać prawdziwych zwycięzców
Rynki wschodzące są ważne, ponieważ napędzają wzrost w globalnej gospodarce. Dzięki kryzysowi walutowemu z 1997 r. Ich systemy finansowe stały się bardziej wyrafinowane.
Pięć cech rynków wschodzących
Rynki wschodzące mają pięć cech. Po pierwsze, mają niższy niż przeciętny dochód na mieszkańca . Bank Światowy definiuje kraje rozwijające się jako kraje o niskim lub niższym średnim dochodzie na mieszkańca mniejszym niż 4035 USD.
Niskie dochody to pierwsze ważne kryteria, ponieważ stanowi to zachętę do drugiej cechy, którą jest szybki wzrost . Aby utrzymać się przy władzy i pomóc swoim ludziom, przywódcy rynków wschodzących są gotowi podjąć szybkie zmiany w bardziej uprzemysłowionej gospodarce. W 2015 r. Wzrost gospodarczy w większości krajów rozwiniętych, takich jak Stany Zjednoczone, Niemcy, Wielka Brytania i Japonia, wynosił mniej niż 3 procent. Wzrost w Egipcie, Turcji i Zjednoczonych Emiratach Arabskich wyniósł 4 procent lub więcej.
W Chinach i Indiach ich gospodarki wzrosły o około 7 procent.
Gwałtowna zmiana społeczna prowadzi do trzeciej cechy, która charakteryzuje się wysoką zmiennością . Może to wynikać z trzech czynników: klęsk żywiołowych , zewnętrznych szoków cenowych i niestabilności polityki krajowej. Tradycyjne gospodarki tradycyjnie uzależnione od rolnictwa są szczególnie narażone na katastrofy, takie jak trzęsienia ziemi na Haiti , tsunami w Tajlandii czy susze w Sudanie.
Ale te katastrofy mogą stworzyć podstawy do dodatkowego rozwoju komercyjnego, tak jak miało to miejsce w Tajlandii.
Rynki wschodzące są bardziej podatne na niestabilne wahania kursów walutowych, takie jak te związane z dolarem. Są również podatne na huśtawki towarów , takie jak ropa lub żywność. To dlatego, że nie mają wystarczającej mocy, by wpłynąć na te ruchy. Na przykład, kiedy Stany Zjednoczone dotowały produkcję etanolu z kukurydzy w 2008 roku, spowodowało to wzrost cen ropy i żywności . To spowodowało rozruchy żywności w wielu krajach rynków wschodzących.
Kiedy liderzy rynków wschodzących podejmują zmiany potrzebne do uprzemysłowienia, cierpi wiele sektorów, takich jak rolnicy, którzy tracą ziemię. Z biegiem czasu może to doprowadzić do niepokojów społecznych, buntu i zmiany reżimu. Inwestorzy mogliby stracić wszystko, gdyby przemysł został znacjonalizowany lub rząd nie spłacił długu.
Ten wzrost wymaga dużego kapitału inwestycyjnego. Ale rynki kapitałowe są w tych krajach mniej dojrzałe niż rynki rozwinięte. To już czwarta cecha. Po prostu nie mają solidnych doświadczeń z bezpośrednich inwestycji zagranicznych . Często trudno jest uzyskać informacje na temat spółek notowanych na ich giełdach .
Sprzedaż papierów dłużnych, takich jak obligacje przedsiębiorstw , może nie być łatwa na rynku wtórnym. Wszystkie te elementy zwiększają ryzyko. Oznacza to również większą nagrodę dla inwestorów, którzy chcą przeprowadzić badania na poziomie gruntu.
Jeśli się powiedzie, szybki wzrost może również doprowadzić do piątej cechy, która jest wyższym niż przeciętny zwrot dla inwestorów. To dlatego, że wiele z tych krajów koncentruje się na strategii opartej na eksporcie. Nie mają popytu w domu, więc produkują tanie towary konsumpcyjne i towary na rozwiniętych rynkach. Firmy napędzające ten wzrost zyskają więcej. Przekłada się to na wyższe ceny akcji dla inwestorów. Oznacza to także wyższy zwrot z obligacji, który kosztuje więcej, aby pokryć dodatkowe ryzyko spółek z rynków wschodzących.
Właśnie ta cecha sprawia, że rynki wschodzące są atrakcyjne dla inwestorów.
Nie wszystkie rynki wschodzące są stworzone, aby stać się krajami przełomowymi, a zatem i dobrymi inwestycjami. Muszą też mieć mały dług, rosnący rynek pracy i rząd, który nie jest skorumpowany.
Lista rynków wschodzących
Międzynarodowy indeks rynków wschodzących Morgan Stanley Capital wymienia 23 kraje. Są to: Brazylia, Chile, Chiny , Kolumbia, Czechy, Egipt, Grecja, Węgry, Indie , Indonezja, Korea, Malezja, Meksyk, Maroko, Katar, Peru, Filipiny, Polska, Rosja, Republika Południowej Afryki, Korea Południowa, Tajwan, Tajlandia , Turcja i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Indeks ten monitoruje kapitalizację rynkową każdej firmy notowanej na giełdach krajów.
Inne źródła wymieniają również osiem innych krajów. Są to Argentyna, Hongkong, Jordania, Kuwejt, Arabia Saudyjska, Singapur i Wietnam.
Głównymi potęgami rynków wschodzących są Chiny i Indie. Razem, te dwa kraje są domem dla 40 procent światowej siły roboczej i ludności. Łączna produkcja ekonomiczna (27,8 bln USD) jest większa niż w Unii Europejskiej (19,18 bilionów USD) lub w Stanach Zjednoczonych (18,0 bilionów dolarów). W każdej dyskusji dotyczącej rynków wschodzących należy pamiętać o silnym wpływie tych dwóch super-gigantów.
Inwestowanie na rynkach wschodzących
Istnieje wiele sposobów na wykorzystanie wysokiego tempa wzrostu i możliwości na rynkach wschodzących. Najlepiej wybrać fundusz rynków wschodzących. Wiele funduszy podąża za lub próbuje osiągnąć lepsze wyniki niż indeks MSCI. To oszczędza czas. Nie musisz badać zagranicznych firm i polityki gospodarczej. Zmniejsza ryzyko poprzez dywersyfikację inwestycji w koszyk wschodzących rynków zamiast jednego.
Nie wszystkie rynki wschodzące są równie dobrymi inwestycjami. Od czasu kryzysu finansowego w 2008 r. Niektóre kraje wykorzystały rosnące ceny surowców, aby zwiększyć swoją gospodarkę. Nie inwestowali w infrastrukturę. Zamiast tego wydali dodatkowe dochody z dotacji i tworzenia stanowisk rządowych. W rezultacie ich gospodarki rosły szybko, ich ludzie kupowali dużo importowanych towarów, a inflacja wkrótce stała się problemem. Te kraje to Brazylia, Węgry, Malezja, Rosja, RPA, Turcja i Wietnam.
Ponieważ ich mieszkańcy nie oszczędzali, nie było zbyt wielu lokalnych pieniędzy, by banki mogły udzielać pożyczek, aby pomóc firmom w rozwoju. Rządy przyciągnęły zagraniczne inwestycje bezpośrednie , utrzymując stopy procentowe na niskim poziomie. Chociaż to pomogło zwiększyć inflację, było warto. W zamian kraje te uzyskały znaczny wzrost gospodarczy.
W 2013 r. Spadły ceny towarów. Rządy te musiały ograniczyć subsydia lub zwiększyć zadłużenie wobec obcokrajowców. Wraz ze wzrostem relacji długu do PKB zmniejszyły się inwestycje zagraniczne. W 2014 r. Handlowcy walutowi zaczęli także sprzedawać swoje gospodarstwa. Gdy spadły wartości walut, wywołało to panikę, która doprowadziła do masowej wyprzedaży walut i inwestycji.
Inni inwestowali przychody w infrastrukturę i edukację dla swojej siły roboczej. Ponieważ ich ludzie uratowali, istniała duża ilość lokalnej waluty do finansowania nowych firm. Kiedy kryzys miał miejsce w 2014 roku, byli gotowi. Te kraje to Chiny, Kolumbia, Czechy, Indonezja, Korea, Peru, Polska, Sri Lanka, Korea Południowa i Tajwan.