Czy Prezydent Negocjuje Tajne Oferty Handlowe?
Jak to działa
Kongres wykorzystuje TPA do ustalania celów handlowych.
Negocjatorzy muszą konsultować się z Kongresem podczas całego procesu. Członkowie upewniają się, że spełniają te cele. Po złożeniu przez administrację porozumienia, Kongres nie może zmienić żadnych szczegółów. W przeciwnym razie Kongres zgadywałby każdy punkt negocjacyjny. Utrudnia to uzyskiwanie koncesji od partnerów handlowych.
Szybka ścieżka i atut
Prezydent Trump może wykorzystać istniejącą TPA do 2021 r. Potrzebuje go do renegocjacji NAFTA, ponieważ jest to wielostronna umowa handlowa . Ale nie potrzebuje tego do końca swojej agendy handlowej. Powiedział, że chce jedynie wynegocjować szereg umów dwustronnych . Szybka droga nie jest dla nich potrzebna.
Fast Track i Obama
Kongres udzielił prezydentowi Obamie szybkiej ścieżki w czerwcu 2015 r. Ułatwiło to zakończenie negocjacji w sprawie partnerstwa transpacyficznego . Pozwoliło to również na trudne negocjacje w sprawie transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego . Oba były większe niż Północnoamerykańskie Porozumienie o Wolnym Handlu , największe na świecie.
Ale prezydent Trump wycofał się z TPP i nie wykazał dużego zainteresowania TTIP.
Kongres dał każdemu prezydentowi od Franklina Roosevelta jakąś wersję szybkiej ścieżki władzy. Popiera konstytucyjne prawo prezydenta do negocjacji z zagranicznymi rządami. Kongres ma konstytucyjne prawo do regulowania handlu międzynarodowego.
Obama był bez niego przez całą kadencję. Wcześniej prezydent Bush uzyskał szybką ścieżkę w 2002 r., Ale wygasł 30 czerwca 2007 r. Bez szybkiej ścieżki prezydenci mają trudny czas, aby przeforsować nowe umowy handlowe. Do 2015 r. Jedyne umowy podpisane przez Obamę były negocjowane przez administrację Busha . Aby uzyskać więcej informacji, zobacz regionalne umowy handlowe .
Zalety
TPA nadaje Stanom Zjednoczonym jednolity głos. To daje mu większe możliwości negocjowania umów handlowych z zagranicznymi rządami. Bez tego inne kraje nie chcą dokonywać trudnych wyborów politycznych. Występują one na końcowych etapach negocjacji. Zunifikowany głos pozwala USA dążyć do najlepszej oferty dla amerykańskich pracowników, rolników i firm.
TPA pozwala Stanom Zjednoczonym zachować konkurencyjność w stosunku do innych krajów. Już wynegocjowali ze sobą ponad 375 umów handlowych. Ile ma Stany Zjednoczone? Tylko 20 lat. Bez TPA kraje będą rozmawiać z negocjatorami z USA, ale nie dokończą umowy. Z tego powodu istnieje ponad 100 umów handlowych, które marnieją. (Źródło: US Chamber of Commerce, Renew Trade Promotion Authority).
Niedogodności
Kongres przeciwstawił się odnowie TPA z dwóch powodów.
Po pierwsze, umowy handlowe są kontrowersyjne. Zwiększają wzrost gospodarczy, ale kosztują wiele branż i pracowników dobre miejsca pracy. Na przykład wiele miejsc pracy trafiło do Meksyku po podpisaniu umowy NAFTA. Amerykański agrobiznes nie chce stracić federalnych subsydiów . Działają od Wielkiego Kryzysu . Ale to jest gwarantowany punkt negocjacyjny. Większość obcych narodów nie chce taniego importu amerykańskiego. Zlikwidują lokalnych rolników.
Po drugie, wielu w Kongresie chciałoby więcej informacji na temat szczegółów umowy handlowej. Oni i ich wyborcy uważają, że prezydent prowadzi tajne negocjacje. Obawiają się, że umowy nie będą odzwierciedlać ich wartości. Na przykład wielu chce wprowadzenia silniejszej ochrony pracy dla zagranicznych pracowników. Częściowo jest to spowodowane względami humanitarnymi, takimi jak prawo pracy dzieci lub bezpieczne warunki pracy.
To także zysk. Te zabezpieczenia zwiększają również koszt produkcji dla zagranicznych konkurentów
Inni w Kongresie chcą chronić swoje okręgi wyborcze. W każdym porozumieniu handlowym niektóre regiony cierpią bardziej niż inne. Przedstawiciele naturalnie chcą się upewnić, że umowa nie wiąże się z kosztami lokalnych miejsc pracy. Ale właśnie dlatego TPA jest potrzebna. W przeciwnym razie niektórzy członkowie Kongresu zablokowaliby każdą umowę handlową. TPA zapewnia, że interesy regionalne nie przeważają nad interesami narodowymi.
Historia
Ustawa o handlu z 1974 r. Dała najpierw władzę w zakresie promocji handlu prezydentowi Nixonowi . Wykorzystał go do zakończenia negocjacji w sprawie Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu . Kongres uznał zalety i był skłonny przeoczyć wady. Ustawa o handlu wymagała również, aby negocjatorzy prezydenta konsultowali się z Kongresem podczas negocjacji. Muszą również powiadomić Kongres 90 dni przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy. (Źródło: "Trade Promotion Authority", "Koalicja przemysłu usługowego.")