Zabezpieczone papiery wartościowe do celów sprawozdawczości w zakresie podatku dochodowego

Zabezpieczone i nieobjęte papiery wartościowe

Dla celów podatkowych, zabezpieczone zabezpieczenie odnosi się do każdego zabezpieczenia inwestycji, dla którego broker jest zobowiązany do zgłoszenia podstawy kosztu aktywów do Internal Revenue Service i do właściciela. Obejmuje to kilka rodzajów akcji, notatek, obligacji, towarów i udziałów w funduszach wspólnego inwestowania. Zabezpieczone papiery wartościowe obejmują:

• Wszelkie akcje w korporacji, które zostały nabyte w dniu 1 stycznia 2011 r. Lub później
• Wszelkie udziały w funduszach wspólnego inwestowania nabyte w dniu 1 stycznia 2012 r. Lub później

• Zapasy w przedsiębiorstwie, które zostało nabyte w ramach planu reinwestycji dywidend, nabytego 1 stycznia 2012 r. Lub później, oraz
• Obligacje, obligacje i towary, a także instrumenty pochodne lub kontrakty oparte na towarach, które zostały nabyte 1 stycznia 2013 r. Lub później

Niezabezpieczone papiery wartościowe to te, które zostały nabyte przed tymi datami.

Trochę historii legislacyjnej

Koncepcję zabezpieczonych papierów wartościowych wprowadziła po raz pierwszy Ustawa o Poprawy Rynku Papierów Wartościowych z 1996 r. Odnosi się ona do klas papierów wartościowych, które są zwolnione z przepisów państwowych na mocy prawa federalnego. W 2011 r. Przyjęto dodatkowe prawodawstwo, które wymagało od maklerów zgłaszania skorygowanej podstawy tych papierów wartościowych na formularzu 1099-B dla celów podatkowych.

Brokerzy zostali zobowiązani do wskazania, czy zyski lub straty zrealizowane przy sprzedaży zabezpieczonych papierów wartościowych miały charakter krótkoterminowy czy długoterminowy. Firmy inwestycyjne nie miały takich zobowiązań w zakresie sprawozdawczości przed upływem tego czasu, a to często sprawiało, że podatnicy zmagali się, aby zidentyfikować podstawowe informacje niezbędne do złożenia prawidłowych zeznań podatkowych.

Firmy musiały zgłaszać tylko dochód brutto, zanim zaczęły obowiązywać przepisy z 2011 roku.

Zabezpieczone papiery wartościowe i formularz 1099-B

Pośrednicy inwestujący są najpierw odpowiedzialni za wskazanie, czy inwestycja jest zabezpieczonym papierem wartościowym na formularzu 1099-B. Jest to dokument podatkowy, który raportuje sprzedaż akcji, obligacji, funduszy inwestycyjnych i innych inwestycyjnych papierów wartościowych.

Pole wyboru 3 formularza 1099-B wskazuje, że pośrednik zgłasza zasadę kosztu do IRS, co oznacza, że ​​jest to zabezpieczone zabezpieczenie. Podstawą kosztu takiego składnika aktywów jest zwykle jego pierwotna wartość oraz korekty dotyczące rzeczy takich jak dystrybucja kapitału i podziały zapasów.

Zabezpieczone papiery wartościowe i formularz 8949

Sprzedaż inwestycyjna jest również segregowana na zabezpieczone i niepokryte papiery wartościowe na formularzu 8949. Jest to formularz podatkowy zawierający szczegółowe informacje dotyczące sprzedaży akcji, obligacji i innych inwestycji kapitałowych. Formularz 8949 zgłasza trzy podgrupy:

• Transakcje papierów wartościowych zgłoszone na formularzu 1099-B, wykazujące tę podstawę, zgłoszono do IRS. Wszystkie zabezpieczone papiery wartościowe są zgłaszane tutaj. Kod A stosuje się do gospodarstw krótkoterminowych, a kod D do gospodarstw długoterminowych.
• Transakcje papierami wartościowymi zgłoszonymi na formularzu 1099-B, wykazujące tę podstawę, nie zostały zgłoszone do IRS . Niezasłużone papiery wartościowe są zazwyczaj zgłaszane tutaj za pomocą kodu B dla gospodarstw krótkoterminowych i kodu E dla gospodarstw długoterminowych.
• Transakcje niewpisane w formularzu 1099-B. Są to także niezabezpieczone papiery wartościowe. Kod C stosuje się do gospodarstw krótkoterminowych, a kod F do gospodarstw długoterminowych.

Przepisy podatkowe zmieniają się okresowo, a powyższe informacje mogą nie odzwierciedlać najnowszych zmian. Skonsultuj się z doradcą podatkowym, aby uzyskać najbardziej aktualne porady. Informacje zawarte w tym artykule nie stanowią porady podatkowej i nie zastępują porady podatkowej.