Paul Krugman jest kontrowersyjnym i wpływowym felietonistą ekonomicznym The New York Times. Jest profesorem w Ph.D. program w The Graduate Center, City University of New York. Jest także wybitnym uczonym w Luksemburgu, gdzie koncentruje się na badaniach nierówności. (Źródło: City University of New York)
Blog
Paul Krugman pisze "Sumienie liberałów" dwa razy w tygodniu.
Jest to jeden z najczęściej cytowanych i szeroko cytowanych blogów w branży.
W 2015 r. Krugman argumentował, że zbyt duże zadłużenie nie spowodowało kryzysu zadłużenia w Grecji . Zamiast tego, powiedział, Grecja wpadła w tarapaty, ponieważ była członkiem strefy euro. Większość krajów o zbyt dużym zadłużeniu obcina wydatki, ale także dewaluuje swoje waluty, aby zwiększyć eksport. Ponieważ Grecja nie mogła tego zrobić, musiała zaakceptować środki oszczędnościowe, które zaszkodziłyby jego potencjałowi wzrostu. Niemiecki minister finansów Wolfgang Schauble skrytykował wiedzę Krugmana na temat funkcjonowania strefy euro. (Źródło: "Grecka gospodarka to lekcja dla republikanów", NYT , 10 lipca 2015 r. "Kto wygrywa w Grecji: Krugman czy Niemcy?", CNBC, 20 lipca 2015 r.)
Na początku 2010 r. Krugman niesłusznie przewidział, że istnieje 40% szansa, że gospodarka zmierza w kierunku drugiej recesji do drugiej połowy roku. Oparł tę prognozę na zacieśniającej się polityce monetarnej i fiskalnej .
Sądził, że plan wyjścia Fed w połączeniu z końcem wydatków stymulacyjnych odwróci chwiejne ożywienie gospodarcze. Na szczęście nie pasował do tego. W rzeczywistości, gospodarka wzrosła 2,5% w trzecim kwartale, a 2,3% w czwartym kwartale. (Zobacz statystyki bieżące PKB )
W 2008 r. Słusznie przewidział, że upadające banki szybko zanieczyściłyby swoich globalnych partnerów.
Wszyscy inni, w tym prezes Rezerwy Federalnej Ben Bernanke , sądzili, że kryzys dotknie tylko Stany Zjednoczone. W ciągu kilku dni od ogłoszenia swojej teorii na swoim blogu była szeroko dyskutowana.
Popularność Krugmana wynika z jego bezpośredniego stylu pisania, jego referencji i innowacyjnego myślenia.
nagroda Nobla
Krugman zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie nauk ekonomicznych w 2008 r. Za sformułowanie "teorii nowego handlu". Wyjaśnia, dlaczego kraje (takie jak Szwecja) z dużym rynkiem krajowym dla danego produktu (np. Volvo) mają przewagę komparatywną w tym produkcie. To pomaga im stać się wiodącym eksporterem tego produktu do podobnych krajów (takich jak Stany Zjednoczone).
To doprowadziło do drugiej teorii. Mówi, że obszary handlowe z dużymi rynkami krajowymi i eksportem przyciągną jeszcze więcej firm. Dlatego produkcja koncentruje się w zaledwie kilku dużych krajach. Miasta w tych krajach stają się gęsto zaludnione, przyciągając pracowników i konsumentów. To sprawia, że te kraje odnoszą jeszcze większe sukcesy.
Wczesna kariera Krugmana
Krugman był profesorem ekonomii i stosunków międzynarodowych w Woodrow Wilson School of Public and International Affairs na Uniwersytecie Princeton w latach 2000-2015.
Był profesorem ekonomii na MIT od 1979 do 2000 roku. Uczył także w Yale i Stanford. Pracował w Radzie Doradców Gospodarczych Białego Domu w 1982 i 1983 roku.
W 1991 r. Otrzymał medal Johna Batesa Clarka. Nagroda ta przyznawana jest co dwa lata ekonomistom do lat 40 przez American Economic Association.
Krugman otrzymał doktorat w ekonomii z MIT w 1977 roku. Tak samo prezes Fed Bernanke, prezes Europejskiego Banku Centralnego Mario Draghi i główny ekonomista Międzynarodowego Funduszu Walutowego Olivier Blanchard. W 2015 Blanchard został zastąpiony absolwentem MIT Maurice Obstfeld. Nauczał go wiceprezes Fed (i były szef izraelskiego banku centralnego) Stanley Fischer.
W latach siedemdziesiątych nauczono ich, że interwencja rządu jest konieczna, aby wyprowadzić gospodarkę z recesji. Był to czas, kiedy większość ekonomistów przekonywała, że zbyt duża interwencja rządu spowodowała stagflację .
Jednak Bernanke i inni trzymali się swoich treningów podczas kryzysu finansowego w 2008 roku . Udowodnili, że konieczna jest masowa interwencja, aby przywrócić zaufanie. Krugman otrzymał tytuł licencjata na Uniwersytecie Yale w 1974 roku. (Źródło: The MIT Gang, New York Times , 24 lipca 2015)
Krugman jest autorem lub redaktorem 20 książek, w tym podręczników Ekonomia, makroekonomia i mikroekonomia. Napisał także "Powrót ekonomii kryzysu" i kryzys z 2008 roku , "Wiek zmniejszonych oczekiwań" i "Sumienie liberałów".