Czym jest Moral Hazard?
Pojęcie zagrożenia moralnego
Pojęcie pokusy nadużycia pochodzi z branży ubezpieczeniowej. Ubezpieczenie to sposób na przeniesienie ryzyka na kogoś innego.
Na przykład, firma ubezpieczeniowa zapłaci, jeśli uszkodzisz wynajęty samochód (i masz odpowiednie ubezpieczenie na miejscu). W zamian płacisz cenę, która wydaje się sprawiedliwa i wszyscy wygrywają.
Zakłada się, że ani ty, ani twoja firma ubezpieczeniowa nie spodziewasz się żadnych szkód. Firma ubezpieczeniowa wykorzystuje statystyki do oszacowania prawdopodobieństwa uszkodzenia pojazdu i odpowiednio wycenia swoje usługi. Ale są chwile, kiedy możesz mieć więcej informacji niż firma ubezpieczeniowa.
Na przykład możesz wiedzieć, że jedziesz w góry na wyboistych, wąskich drogach. Dzięki temu otrzymujesz najhojniejsze ubezpieczenie, a Ty nie martwisz się odbijaniem się po kamieniach lub drapaniem farby grubą szczotką wzdłuż drogi. Właściwie masz w domu całkiem niezły samochód, ale nie ma mowy, żebyś jechał samochodem tą drogą.
Moralne zagrożenie mówi, że masz motywację do podejmowania ryzyka, za które ktoś inny zapłaci: możesz iść tam, gdzie chcesz, a ty nie ponosisz konsekwencji.
Im bardziej jesteś izolowany od ryzyka, tym więcej pokus stwierdzisz.
Moralne zagrożenie i pożyczki
Ryzyko moralne stało się ważnym czynnikiem (w niektórych przypadkach po fakcie) w czasie kryzysu finansowego w 2008 roku . Są dwa sposoby myślenia o pokusie nadużycia i pożyczkach.
Kredytodawcy bardzo chętnie zatwierdzili kredyty przed kryzysem kredytów hipotecznych.
Niektórzy brokerzy kredytów hipotecznych zachęcali kredytodawców "subprime" do kłamstwa, albo zmieniali dokumenty tak, by wyglądało na to, że pożyczkobiorcy byli w stanie sobie pozwolić na pożyczki, na które naprawdę nie mogli sobie pozwolić. Na przykład czasami zgłaszano niedokładne dane dotyczące dochodu lub nie była wymagana dokumentacja potwierdzająca roszczenia dotyczące zdolności do spłaty.
Dlaczego kredytodawcy rozdawali pieniądze, gdy nie wiedzieli, czy zostaną spłaceni - szczególnie, jeśli muszą kłamać, aby uzyskać pożyczki? W wielu przypadkach pożyczkodawcy jedynie inicjowali (lub sprzedawali) pożyczki. Po zatwierdzeniu i sfinansowaniu pożyczki pożyczkodawcy sprzedawali pożyczki inwestorom, którzy później stracili pieniądze. Innymi słowy, pożyczkodawca nie podejmował ryzyka ani go wcale nie poniósł (ale kredytodawca miał motywację, by ryzykować na kimś innym, ponieważ inicjatorzy zarabiają na pożyczkach).
Co więcej, prawodawcy i społeczeństwo przestraszyli się. Martwili się, że jeśli upadną wielkie banki (niektórzy z nich są inicjatorami pożyczek, podczas gdy inni posiadają ryzykowne aktywa), spowolnią gospodarkę USA - nie wspominając o globalnej gospodarce. Ponieważ banki te uznano za "zbyt duże, by mogły upaść", rząd USA pomógł niektórym z nich przetrwać burzę gospodarczą: jeśli banki te poniosły duże straty, rząd obiecał chronić depozyty (w niektórych przypadkach poprzez FDIC ).
Oczywiście rząd USA jest finansowany przez podatników, więc podatnicy ostatecznie ratowali banki. Innymi słowy, kredytodawcy i banki inwestycyjne podjęły ryzyko, które ponosili podatnicy.
Ryzyko moralne również stało się problemem dla kredytobiorców . Ponieważ miliony właścicieli domów zmagało się z nieoczekiwaną spłatą kredytów hipotecznych, programy rządowe przyniosły ulgę. Ludzie mogliby uniknąć wykluczenia dzięki funduszom i gwarancjom rządu USA. Niektórzy martwili się, że kredytobiorcy będą mieli motywację, aby odejść od kredytów hipotecznych: pod wodą są kredyty mieszkaniowe , a niektórzy mogą pokusić się o pomoc rządową, której nie potrzebują. W niektórych przypadkach ich kredyt może ucierpieć , ale w innych przypadkach kredytobiorcy wyjdą bez szwanku (przynajmniej w pewnym sensie - pożyczający kredytobiorcy prawie na pewno doświadczyli trudności finansowych i stresu emocjonalnego).