Zrozumienie zasady ostrożności inwestora i dlaczego to ma znaczenie
Co sprawia, że to zdanie, które może sprawić, że Amerykanie w pewnym wieku wyczarują wizerunki starców w mahoniowych kasetonach w Bostonie i Nowym Jorku, tak wszechobecne? To są świetne pytania. Aby na nie odpowiedzieć, musimy cofnąć się w czasie do wczesnej połowy XIX wieku.
Zasada ostrożnego inwestora: jak to się zaczęło
W latach trzydziestych ubiegłego wieku w Massachusetts rozstrzygnęła się słynna sprawa sądowa. Znany jako Harvard College v. Amory , obejmował człowieka o imieniu John McClean, który zmarł siedem lat wcześniej, 23 października 1823 roku. Jego spadkobiercy odziedziczyli to, co było wówczas sporą posiadłością, ostatecznie wycenioną na 228,120 funtów. Z tego 100,800 USD zostało zainwestowane w zapasy produkcyjne, 48 000 USD zostało zainwestowane w akcje towarzystwa ubezpieczeniowego, a 24 700 USD zostało zainwestowane w akcje banku, a reszta składała się z nieruchomości, przedmiotów osobistych i gotówki.
Jego żonie, Ann McClean, pozostawił w spadku wiele rzeczy, swoją główną rezydencję i 35 000 $.
Zostawił także darowizn finansowych w wysokości 27 500 $ innym osobom. Oprócz tego, przekazał 50 000 USD Jonathanowi i Francisowi Amory, którzy mieli zaufać , z konkretnymi instrukcjami, że mają zainwestować lub pożyczyć pieniądze "w bezpiecznych i produktywnych zapasach , albo w funduszach publicznych, udziały banków , albo inne akcje, zgodnie z ich najlepszym osądem i dyskrecją. " Pasywny dochód wygenerowany przez fundusz powierniczy miał zostać wypłacony jego żonie, Ann, w kwartalnych lub półrocznych wypłatach, aby mogła utrzymać swój standard życia w oparciu o to, co było najwygodniejsze dla powierników.
Kiedy zmarła Ann McClean, fundusz powierniczy miał zostać podzielony między beneficjentów pomocy charytatywnej . Pięćdziesiąt procent majątku powierniczego miało zostać prezydentem i członkiem Harvard College, aby ustanowić profesurę starożytnej i nowoczesnej historii, obejmującą wynagrodzenie na nowym stanowisku. Pozostałe pięćdziesiąt procent majątku powierniczego zostało przekazane Powiernikom w Szpitalu Ogólnym w Massachusetts na cele charytatywne.
W ciągu następnych kilku lat nastąpiła długa i skomplikowana seria inwestycji, dywidend , wypłat wypłaconych w ramach międzynarodowego traktatu z Hiszpanią oraz wiele innych prawnych powiązań, które pozostawiły zaufanie z mniejszą wartością niż miało to miejsce w przeszłości. pierwotnie ustanowiony. Następnie, w 1928 r., Pozostały przy życiu powiernik, Francis Amory, złożył swoją rezygnację. Harvard College oskarżyła powiernika o straty, twierdząc, że pieniądze zostały zainwestowane w ryzykowne firmy działające wyłącznie po to, by zapewnić wysoki dochód lub wdowę Ann, jednocześnie pomijając ich odsetki jako pozostałego beneficjenta.
Sąd stanął po stronie powierników z wielu powodów. Kiedy decyzja została zaskarżona i potwierdzona, Sprawiedliwość Samuel Putnam napisał o tym, co obecnie znane jest jako zasada roztropności, czyli zasada ostrożnego inwestora:
Wszystko, co może być wymagane od powiernika, polega na tym, że będzie on postępował wiernie i będzie wykonywał rozsądną decyzję. Ma obserwować, jak ludzie roztropności, dyskrecji i inteligencji zarządzają własnymi sprawami, nie w odniesieniu do spekulacji, ale w odniesieniu do stałego dysponowania ich funduszami, biorąc pod uwagę prawdopodobny dochód, a także prawdopodobne bezpieczeństwo kapitału, który ma być zainwestowany ... Rób, co chcesz, kapitał jest zagrożony.
Zasada ostrożnego inwestora: co to oznacza
Aby zapewnić szerokie, ogólne zrozumienie, zasada ostrożnego inwestora oznacza, że osoba, której przyznano uznaniową kontrolę nad innym majątkiem, może jedynie nabyć inwestycje lub wystawić rachunek lub zasoby na ryzyko, które osoba o rozsądnej inteligencji uznałaby za mądrą; miało to wszystko, co uważano za niskie prawdopodobieństwo trwałej utraty wszystkiego.
Tytułem przykładu, osoba zarządzająca funduszem powierniczym lub rachunkiem maklerskim zgodnie z zasadą ostrożnego inwestora nie kupiłaby krótkoterminowych opcji kupna poza ceną, chyba że stanowiłaaby część strategii podatkowej lub redukcji ryzyka, ponieważ są one z natury spekulacyjne. . Nie inwestowaliby w zapasy na grosz . Nie zdobędą obligacji śmieciowych .
W późniejszym orzecznictwie i zmianach kulturowych w zarządzaniu inwestycjami, zasada roztropnego mężczyzny została podjęta, aby wymagać od powiernika lub powiernika zachowywać się tak, jak by chciał, gdyby chronił własne pieniądze. Doprowadziło to do wytycznych, które często obejmują takie rzeczy jak:
- Dywersyfikacja aktywów w celu ograniczenia skorelowanych ryzyk , w tym między różnymi klasami aktywów
- Utrzymywanie wystarczającej płynności w celu finansowania potrzeb w zakresie przepływów pieniężnych i unikania konieczności sprzedaży w nieodpowiednim czasie, często w formie bezpiecznych ekwiwalentów gotówkowych, takich jak bony skarbowe lub depozyty ubezpieczeniowe FDIC.
- Oceniając każde zabezpieczenie lub pozycję inwestycyjną w portfelu na podstawie samodzielnych zalet i odrzucając wszystkie, które są uważane za spekulacyjne
- Wymóg zachowania lojalności wobec osoby, dla której on zarządza pieniędzmi, w tym nie korzystania z nich dla własnych korzyści lub po przeciwnej stronie transakcji, chyba że zostanie ona w pełni ujawniona i wyjaśniona
- Obowiązek regularnego monitorowania inwestycji i podstawowych wyników inwestycji w związku z zasadniczymi zmianami w charakterze lub ryzyku inwestycji
Co się dzieje, gdy powiernik łamie zasadę ostrożnego inwestora i możesz udowodnić, że celowo zajął stanowisko, którego żadna rozsądna osoba nie mogłaby uwierzyć, że byłaby bezpieczna? Możesz pozwać o odszkodowanie i potencjalnie odzyskać część swoich strat, wygrywając orzeczenie sądu. Pasek jest ustawiony wysoko, więc obserwowanie spadku twojego portfela o 50% w czasie takim jak 2009 nie będzie się liczyć. Patrzysz na kogoś, komu zaufasz, wykorzystując go z długiem na marginesie i umieszczając 50% swoich aktywów w jednej spekulacyjnej firmie biotechnologicznej, która oczekuje na zatwierdzenie przez FDA nowego cudownego leku.