Jak długi obowiązek spłaty zadłużenia przyniósł Wall Street i świat
Skrócona wersja: Zabezpieczony dług jest tworzony, gdy instytucja finansowa, na przykład bank, zaciąga długi należne od wielu kredytobiorców, umieszcza je w puli, dzieli tę pulę na różne kategorie w oparciu o ryzyko zwane "transzami" ", A następnie sprzedaje te transze inwestorom, takim jak fundusze hedgingowe.
Długa wersja: Uznana za główną przyczynę kryzysu kredytowego, zabezpieczonych zobowiązań dłużnych lub CDO w skrócie, jest rodzajem inwestycji znanej jako papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, lub ABS, jak są one powszechnie nazywane na Wall Street. Wartość zabezpieczonego zobowiązania dłużnego pochodzi z portfela bazowego (inkasa) inwestycji o stałym dochodzie, takich jak kredyty hipoteczne, obligacje korporacyjne, obligacje komunalne lub cokolwiek innego, co Wall Street zdecydowało się spakować w konkretny CDO.
Aby komplikować sprawy, zabezpieczone zobowiązania dłużne są podzielone na grupy znane jako transze. Słowo "tranch" pochodzi z francuskiego jako "slice" lub "pieces" i reprezentuje inną część tego samego portfela. Na przykład starsza transza zabezpieczonego zobowiązania dłużnego byłaby uprawniona do najbezpieczniejszej pozycji. Gdyby aktywa bazowe w zabezpieczonym zobowiązaniu dłużnym zaczęły się źle układać - na przykład właściciele domów przestali spłacać kredyty hipoteczne - najmłodsze transze najpierw przejmowałyby straty.
Wyobraźmy sobie, że posiadasz bank o nazwie North Star Bank Corporation. Pakujesz razem grupę 500 milionów kredytów hipotecznych o podobnej charakterystyce do nowego zabezpieczonego długu - na Wall Street możesz podać trochę prozaicznej nazwy, takiej jak CDO firmy North Star Bank Corporation Homeware.
Korzystasz z tzw. Struktury wodospadu i dzielisz zobowiązanie do długu na pięć transz:
Transza A CDO - Zaabsorbuj pierwsze 20% strat z portfela długu zabezpieczonego
Transza B CDO - Absorbuje drugie 20% strat z portfela długu zabezpieczonego
Transza C CDO - Absorbuje trzecie 20% strat z portfela długu zabezpieczonego
Transza D CDO - Absorbuje czwarte 20% strat z portfela długu zabezpieczonego
Transza E CDO - Absorbuje piąte i ostatnie 20% strat z portfela długu zabezpieczonego.
Gdybyś był bankiem, prawdopodobnie chciałbyś zatrzymać transzę E CDO, ponieważ jest najbezpieczniejsza. Nawet jeśli połowa kredytobiorców nie dokona płatności, nadal otrzymasz zwrot pieniędzy, a twoja inwestycja pozostanie niezmieniona. Prawdopodobnie sprzedałbyś zabezpieczone długiem transze A, B, C, a nawet nawet D, ponieważ możesz wygenerować dużo gotówki i opłat z góry, aby powrócić do pracy w swoim banku lub zapłacić akcjonariuszy jako dywidendy .
Jak więc mogą one spowodować globalny krach finansowy? Banki, grupy ubezpieczeniowe, fundusze hedgingowe i inne instytucje wykorzystywały wiele pożyczonych pieniędzy do inwestowania w zabezpieczone zobowiązania dłużne .
W tym samym czasie ludzie pakujący je razem zaczęli akceptować aktywa niższej jakości, napędzane boomem mieszkaniowym, ponieważ czasy były dobre, a pieniądze płynęły swobodnie.
Kiedy ceny mieszkań spadły, gospodarka upadła, a ludzie nie byli w stanie zapłacić rachunków, wszystko szło jak kupka siana pokryta benzyną. Jednym z powodów była reguła zwana marką na rynek.
Teorią stojącą za wprowadzeniem na rynek i zabezpieczeniem zobowiązań dłużnych jest to, że księgowi chcą, aby inwestorzy orientowali się w wartości aktywów spółki, gdyby musieli sprzedać wszystko w obecnych warunkach rynkowych. Problem polega na tym, że wiele banków lub instytucji nie zamierza sprzedawać swoich aktywów podczas całkowitego krachu, ponieważ mają one zasoby, aby nadal utrzymywać - i w niektórych przypadkach kontynuować kupowanie - te papiery wartościowe.
Kiedy rozpoczął się kryzys kredytowy, niektóre instytucje, które popadły w tarapaty, musiały sprzedać swoje złe CDO po cenach ognia. Zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości wszyscy musieli ponosić ogromne straty w swoich księgach, nawet jeśli do tej pory nie doświadczyli żadnych strat. Banki są zobowiązane do utrzymania określonego procentu kapitału własnego w wysokości pożyczek, które pożyczają klientom. Odpisy te, nawet na papierze, zmniejszyły kwotę pieniędzy, którą banki mogłyby pożyczać w oparciu o te wskaźniki kapitałowe.
Stworzyło to, co znane w kręgach finansowych, jako spiralę śmierci lub pętlę negatywnego sprzężenia zwrotnego. Problem zaczął się karmić, ponieważ zapisy sprowadzają więcej zapisów. To spowodowało, że banki obawiały się, że ich konkurenci zbankrutują, więc przestali pożyczać pieniądze sobie nawzajem.