Dlaczego podatki regresywne są nieuczciwe
Raport na temat wydatków konsumenckich wykazał, że najniższa zarabiająca piąta część populacji wydała 24 470 USD w 2015 roku.
Z tego wydali 15 procent na żywność, 35 procent na schronienie i narzędzia, a 2 procent na oszczędności emerytalne. Najwyższa zarabiająca piąta wydała 110 508 $. Z tego wydali 11 procent na żywność, 33 procent na schronienie i narzędzia, a 14 procent na oszczędności emerytalne.
Przykłady
Podatek regresywny przyjmuje wyższy odsetek dochodów od osób o niższych dochodach niż osoby o wyższych dochodach. Większość podatków regresywnych nie jest podatkiem dochodowym. Biorą one większy odsetek od osób o niskich dochodach, ponieważ po opodatkowaniu mają mniej pieniędzy.
Z tego powodu podatki konsumpcyjne są regresywne. Jedynymi progresywnymi podatkami konsumpcyjnymi są podatki od luksusowych przedmiotów, takich jak biżuteria, jachty i prywatne odrzutowce.
Podatki od sprzedaży są stosowane jako procent ceny sprzedaży. Państwa stosują je do większości towarów z wyjątkiem artykułów spożywczych, leków na receptę i zakwaterowania. Wiele stanów także nakłada na nie opłaty. Są regresywne, ponieważ pobierają większy kawałek z rodzin o niskich dochodach.
Ale pominięcie podatków od żywności, schronienia i kosztów opieki zdrowotnej powoduje, że są mniej regresywne.
Instytut Polityki Podatkowej i Gospodarczej stwierdził, że najniższa zarabiająca piąta płaciła 10% swoich dochodów z podatków państwowych. Obejmuje to sprzedaż, nieruchomości i podatek dochodowy. Najwyżej zarabiająca piąta zarabia około 7 procent swoich dochodów.
W przypadku grupy najsłabiej zarabiającej większość zapłaconej kwoty stanowiła podatek od sprzedaży. Dla grupy osób zarabiających najwięcej, najwięcej było podatku dochodowego.
Fair Tax to proponowane zastąpienie podatku dochodowego wyższym podatkiem od sprzedaży. Ma to na celu uproszczenie federalnego poboru podatków. Uchyliłoby to poprawkę 16 i wyeliminowało Internal Revenue Service. Nakładałoby to 30-procentowy podatek od sprzedaży detalicznej. Aby uczynić go mniej regresywnym, wszyscy otrzymywaliby miesięczną "premę" równą podatkowi od kosztów utrzymania na poziomie ubóstwa.
Podatek akcyzowy to podatek liniowy nakładany na każdy sprzedany przedmiot. Jest regresywny, ponieważ wymaga większego odsetka dochodów biednej osoby. Staje się bardziej regresywny, jeśli jest narzucany towarom i usługom, z których najbiedniejsi korzystają częściej. Dotyczy to tak zwanych podatków za grzechy, które są nakładane na papierosy, alkohol i hazard.
Podatki papierosowe są najbardziej regresywnym podatkiem akcyzowym. Są one pobierane przez federalne, stanowe i lokalne rządy na każdym opakowaniu. Ankieta Gallupa z 2015 r. Wykazała, że około 30 procent zarabia 24 000 $ lub mniej wędzonych. Tylko 13 procent osób zarabiających ponad 90 000 $. Najniższa piąta przyznała 1,3 procent swoich wydatków na papierosy, w porównaniu do 0,3 procent dla najlepiej zarabiających piąta.
Podatki od alkoholu nie są tak regresywne. Ankieta Gallupa z 2015 r. Wykazała, że 27% osób zarabiających mniej niż 30 000 $ zgłosiło, że pije więcej niż powinno. To niewiele ponad 24 procent osób zarabiających 75 000 $ lub więcej, które zgłosiły to samo. Tylko 18 procent osób z grupy o niskim dochodzie twierdziło, że wypiło drinka w ciągu ostatnich 24 godzin, w porównaniu do 47 procent w grupie o wysokim dochodzie. Raport wydatków konsumenckich wykazał, że najniżej zarabiająca grupa wydała 0,8% swoich dochodów na alkohol. Najwyżej zarabiająca grupa wydała 1,1 procenta.
Podatek od benzyny jest podatkiem akcyzowym. Jest łagodnie regresywny. Federalny podatek od gazu wynosi 18,4 centa za galon, podczas gdy średni podatek państwowy wynosi 27,8 centa za galon. Jest regresywny, ponieważ biedni mogą najmniej pozwolić sobie na podatek. Ale nie wydają dużo więcej pieniędzy na benzynę niż na bogatych.
Najniższa zarabiająca piąta ludność przeznacza 4 procent swoich wydatków na benzynę. To porównanie do 3 procent dla najlepiej zarabiającego piątego, według badania wydatków konsumenckich. Podatek gazowy jest również podatkiem Pigouvian , z własnym zestawem zalet i wad . Obejmuje koszty użytkowania dróg, ponieważ większość dochodów przeznacza się na utrzymanie dróg.
Taryfy są podatkiem akcyzowym nałożonym na przywóz. Są regresywne, ponieważ podnoszą ceny towarów i usług. Ubodzy muszą płacić wyższe koszty w postaci wyższych cen. Stany Zjednoczone nakładają cła na żywność, produkty przemysłowe, chemikalia i odzież. Znosi cła na import z krajów, z którymi ma umowy o wolnym handlu .
Podatek od wartości dodanej to szczególny rodzaj podatku akcyzowego. To jest jak taryfa, ponieważ jest nakładana na import. Unia Europejska i inne kraje go używają, ale Stany Zjednoczone tego nie robią. Ponieważ jest to podatek konsumpcyjny, jest on regresywny.
Opłata za użytkowanie to rządowa opłata za korzystanie z publicznych urządzeń lub usług. Państwa pobierają opłatę za przejazd po płatnych drogach. National Park Service pobiera opłaty za wstęp do swoich obiektów. Niektóre stany pobierają opłaty dla więźniów za opiekę zdrowotną. Miasta pobierają opłaty za korzystanie z miejskich pól golfowych i obiektów tenisowych. Miasta pobierają również opłaty za usługi, takie jak pozwolenia na budowę, rejestrację pojazdów, opłaty za inspekcje i przesłuchania w sprawie podziału na strefy. Jest to politycznie akceptowalny sposób na zwiększenie przychodów bez podwyższania stawek podatkowych. Opłaty użytkowników są regresywne, ponieważ mają większy procent niskich dochodów.
Podatek jest regresywny, jeśli przynosi korzyść zamożnym osobom . Obejmuje to podatki ograniczone wysokim poziomem dochodów. Podatek od ubezpieczeń społecznych jest tak regresywnym podatkiem. Pracownicy płacą 6,2 procent swoich dochodów. Po osiągnięciu określonego limitu nie muszą płacić żadnego podatku od wynagrodzenia powyżej punktu granicznego. W 2018 r. Limit wynosi 128 400 £.
Podatek liniowy jest alternatywnym podatkiem dochodowym, który stosuje tę samą stawkę do każdego poziomu dochodu. Z technicznego punktu widzenia nie jest to podatek regresywny, ponieważ stawka jest taka sama. Ale nakłada to większe obciążenie na biedne rodziny. Muszą zmniejszyć wydatki na podstawach, aby zapłacić podatek. Pomogłoby im zwiększyć zwolnienia i standardowe odliczenia.
Podatek pogłówny był podatkiem płaskim, popularnym do XIX wieku. Wyborcy płacili ustalone opłaty po rejestracji w celu głosowania. Po wojnie secesyjnej większość stanów porzuciła je. Południowe państwa przywróciły po wojnie podatek pogłówny, by pozbawić praw wyborczych uwolnionych niewolników i biednych białych. W 1964 r. 24 poprawka zniosła podatek pogłówny.