Wielkość emisji - Wielkość emisji obligacji to liczba wyemitowanych obligacji pomnożona przez wartość nominalną. Na przykład, jeśli jednostka wyemituje dwa miliony obligacji o cenie nominalnej 100 USD, wielkość emisji wynosi 200 milionów dolarów.
Wielkość emisji odzwierciedla zarówno potrzeby pożyczkowe podmiotu emitującego obligacje , jak i zapotrzebowanie rynku na obligacje z zyskiem akceptowalnym przez emitenta.
Data emisji - data emisji jest po prostu datą emisji obligacji i zaczyna naliczać odsetki.
Data zapadalności - Data zapadalności to data, w której inwestor może spłacić swojego głównego zobowiązanego. Możliwe jest kupno i sprzedaż obligacji na otwartym rynku przed datą jej zapadalności.
Termin zapadalności - kwota pieniędzy, którą emitent zapłaci posiadaczowi obligacji w terminie wymagalności. Można to również określić jako "wartość nominalną" lub "wartość nominalną".
Ponieważ obrót obligacjami odbywa się na wolnym rynku od daty ich emisji do terminu zapadalności, ich wartość rynkowa będzie zazwyczaj inna niż ich termin zapadalności. Jednakże, z wyjątkiem przypadków niewywiązania się z zobowiązań , inwestorzy mogą oczekiwać otrzymania wartości wymagalności w określonym terminie wymagalności, nawet jeśli wartość rynkowa obligacji podlega wahaniom w trakcie jej trwania.
Kupon - Stawka kuponowa to okresowa płatność odsetek, którą emitent emituje w okresie obowiązywania obligacji. Na przykład, jeśli obligacja o wartości 10 000 USD z terminem zapadalności oferuje kupon o wartości 5%, inwestor może spodziewać się otrzymania 500 USD każdego roku, aż do wykupu obligacji. Termin "kupon" pochodzi z okresu, w którym inwestorzy posiadaliby fizyczne certyfikaty obligacji z faktycznymi kuponami, które mogliby odciąć i przedstawić do zapłaty.
Rentowność do terminu zapadalności - Od czasu zawarcia transakcji obligacyjnych na wolnym rynku, rzeczywisty zysk, jaki otrzymuje inwestor, jeśli kupił obligację po dacie jej emisji ("dochód do terminu zapadalności") jest inny niż stopa kuponu.
Na przykład, weź kwoty w dolarach z powyższego przykładu. Firma emituje 10-letnie obligacje o wartości nominalnej 10 000 USD każda i kuponie o wartości 5%. W ciągu dwóch lat po emisji spółka odnotowuje rosnące zyski, co dodaje gotówkę do bilansów i zapewnia jej lepszą sytuację finansową. Wszystko inne jest równe, jej obligacje wzrosłyby, powiedzmy do 10 500 USD, a rentowność spadłaby (ponieważ ceny i rentowności zmieniałyby się w przeciwnych kierunkach ). Podczas gdy kupon pozostałby na poziomie 5%, co oznacza, że inwestorzy otrzymywaliby taką samą wypłatę co roku (500 USD), inwestor, który kupił obligację po tym, jak już podniósł swoją cenę, otrzymałby niższą rentowność do terminu zapadalności. W tym przypadku: kupon o wartości 500 USD podzielony przez wartość nominalną 10 500 USD, przy rentowności do 4,76%. W ten sposób kupon obligacji i jej faktyczna rentowność niekoniecznie są takie same. Wydajność do terminu zapadalności, a nie kupon, to rentowność, którą inwestor otrzyma po zakupie obligacji.
Dowiedz się więcej o podstawach wiązania .