Czy ta ustawa z 1977 roku stworzyła kryzys finansowy z 2008 roku?
Niektórzy eksperci twierdzili, że obszary te zostały początkowo ustanowione przez Federalną Administrację Mieszkaniową, która gwarantowała pożyczki.
Ustawa o reinwestycji nakazała, aby dokumentacja kredytowa banku w tych dzielnicach była okresowo weryfikowana przez agencję regulacyjną każdego banku. Jeśli bank źle potraktuje tę recenzję, może nie uzyskać zatwierdzeń, które zamierza rozwinąć.
Egzekwowanie
Organy regulacyjne zastosowały przepisy ustawy o reformie i reformie instytucji finansowych z 1989 r. W celu wzmocnienia egzekwowania ustawy o reinwestycji. Mogli publicznie oceniać banki pod kątem tego, jak dobrze "osłaniały" dzielnice. Fannie Mae i Freddie Mac uspokoili banki, że dokonają sekurytyzacji kredytów subprime. Był to czynnik "przyciągający", który uzupełniał czynnik "wypychania" CRA.
W maju 1995 r. Prezydent Clinton polecił bankom regulacyjnym, aby opinie CRA były bardziej skoncentrowane na wynikach, mniej uciążliwe dla banków i bardziej spójne.
Regulatorzy CRA stosują różne wskaźniki, w tym wywiady z lokalnymi firmami. Nie wymagają jednak, aby banki trafiały w dolara lub procent celów pożyczek. Innymi słowy, Ustawa o reinwestycji nie ogranicza zdolności banków do decydowania o tym, kto jest godzien kredytowania. Nie zabrania im to alokowania zasobów w najbardziej opłacalny sposób.
Administracja Obamy wykorzystała CRA do karania banków za dyskryminację, która nie miała nic wspólnego z mieszkalnictwem. Obniżyła oceny banków, które dyskryminowały w opłatach za przekroczenie limitu w koncie i kredyty samochodowe. Administracja prowadziła również nowe przypadki redliningu przeciwko bankom, problem, który nie był na pierwszym planie od dziesięcioleci.
Administracja Trump stara się, aby egzekwowanie przepisów było bardziej przejrzyste i ponownie skupiać się na mieszkaniach.
CRA nie spowodowała kryzysu finansowego w trudnych warunkach
Zarząd Rezerwy Federalnej stwierdził, że nie ma związku między CRA a kryzysem kredytów hipotecznych typu subprime . Jego badania wykazały, że 60% pożyczek subprime trafiło do pożyczkobiorców o wyższych dochodach spoza obszarów CRA. Co więcej, 20 procent pożyczek subprime, które trafiły do obszarów getta, pochodziło od pożyczkodawców, którzy nie starali się dostosować do agencji ratingowej. Innymi słowy, tylko 6% pożyczek subprime zostało udzielonych przez kredytodawców objętych umową o kredyt hipoteczny kredytobiorcom i okolicom, których dotyczy agencja ratingowa. Ponadto, Fed stwierdził, że przestępczość hipoteczna była wszędzie, nie tylko na obszarach o niskich dochodach.
Jeśli CRA przyczynił się do kryzysu finansowego, był mały. Badanie MIT wykazało, że banki zwiększyły swoje ryzykowne kredyty o około 5 procent w kwartałach poprzedzających inspekcje CRA.
Pożyczki te były domyślnie 15% częściej. Było to bardziej prawdopodobne w obszarach "zielonej linii" i były bardziej zaangażowane przez duże banki. Co najważniejsze, badanie wykazało, że efekty były najsilniejsze w okresie dynamicznego sekurytyzacji prywatnej.
Oba badania wskazują, że sekurytyzacja umożliwiła udzielenie wyższego kredytu subprime. Co umożliwiło sekurytyzację?
Po pierwsze, uchylenie Glass-Steagall z 1999 r. Przez ustawę Gramm-Leach-Bliley. Pozwoliło to bankom wykorzystywać depozyty do inwestowania w instrumenty pochodne. Bankowcy lobbystyczni powiedzieli, że nie mogą konkurować z firmami zagranicznymi i że będą wprowadzać jedynie papiery wartościowe o niskim ryzyku, zmniejszając ryzyko dla swoich klientów.
Po drugie, ustawa o modernizacji kontraktów towarowych z 2000 r. Zezwalała na nieuregulowany handel instrumentami pochodnymi i innymi swapami ryzyka kredytowego.
To ustawodawstwo federalne uchyliło prawo stanowe, które wcześniej zakazało tego jako hazardu.
Kto napisał i popierał przejście obu rachunków? Texas Senator Phil Gramm, Przewodniczący senackiej Komisji ds. Bankowości, mieszkalnictwa i spraw miejskich. Był on silnie lobbowany przez Enron, gdzie jego żona, która wcześniej zajmowała stanowisko przewodniczącej Komisji Handlu Future Trading, była członkiem zarządu. Enron był głównym uczestnikiem kampanii Senator Gramm. Prezes Rezerwy Federalnej Alan Greenspan i były sekretarz skarbu Larry Summers również lobbowali za przejściem ustawy.
Enron i inni lobbowali za ustawą, aby umożliwić jej legalne angażowanie się w obrót instrumentami pochodnymi za pomocą internetowych giełd futures. Enron argumentował, że legalne zagraniczne wymiany tego typu zapewniają zagranicznym firmom przewagę konkurencyjną.
Dzięki temu duże banki stały się bardzo wyrafinowane, pozwalając im na zakup mniejszych banków. Ponieważ bankowość stała się bardziej konkurencyjna, banki, które miały najbardziej skomplikowane produkty finansowe, zarabiały najwięcej, a wykupiły mniejsze, stabilniejsze banki. W ten sposób banki stały się zbyt duże, aby upaść .
Jak działała sekurytyzacja? Po pierwsze, fundusze hedgingowe i inne sprzedały papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką , zabezpieczone zobowiązania dłużne i inne instrumenty pochodne . Zabezpieczeniem hipotecznym jest produkt finansowy, którego cena opiera się na wartości hipotek, które są wykorzystywane do zabezpieczenia. Po uzyskaniu kredytu hipotecznego z banku sprzedaje go funduszowi hedgingowemu na rynku wtórnym.
Fundusz hedgingowy następnie łączy twoje kredyty hipoteczne z wieloma innymi podobnymi kredytami hipotecznymi. Użyli modeli komputerowych, aby dowiedzieć się, co pakiet jest warty na podstawie miesięcznych płatności, całkowitej kwoty należnej, prawdopodobieństwa, że spłacisz, jakie ceny domu i stóp procentowych zrobi, i innych czynników. Następnie fundusz hedgingowy sprzedaje inwestorom papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką.
Ponieważ bank sprzedał kredyt hipoteczny, może on zaciągać nowe pożyczki za uzyskane pieniądze. Może nadal pobierać twoje płatności, ale wysyła je do funduszu hedgingowego, który wysyła je do swoich inwestorów. Oczywiście, każdy robi cięcie po drodze, co jest jedną z przyczyn ich popularności. Zasadniczo było to wolne od ryzyka dla banku i funduszu hedgingowego.
Inwestorzy podejmowali ryzyko niewypłacalności. Nie obawiali się ryzyka, ponieważ mieli ubezpieczenie, zwane swapami ryzyka kredytowego . Zostały sprzedane przez solidne towarzystwa ubezpieczeniowe lubiły AIG. Dzięki temu ubezpieczeniu inwestorzy zaczęli wykorzystywać pochodne. Z czasem wszyscy je posiadali, w tym fundusze emerytalne, duże banki, fundusze hedgingowe, a nawet indywidualni inwestorzy. Jednymi z największych właścicieli byli Bear Stearns, Citibank i Lehman Brothers.
Połączenie instrumentu pochodnego z nieruchomościami i ubezpieczeniem było bardzo opłacalnym hitem! Wymagało to jednak coraz większej liczby kredytów hipotecznych na zabezpieczenie papierów wartościowych. To spowodowało wzrost popytu na kredyty hipoteczne . Aby sprostać temu zapotrzebowaniu, banki i brokerzy kredytów hipotecznych oferowali kredyty mieszkaniowe prawie każdemu. Banki oferowały kredyty hipoteczne typu subprime, ponieważ zarabiały tak dużo pieniędzy na instrumentach pochodnych, a nie na pożyczkach.
Banki naprawdę potrzebowały tego nowego produktu, dzięki recesji z 2001 r. (Marzec-listopad 2001 r.). W grudniu prezes Rezerwy Federalnej Alan Greenspan obniżył stopę funduszy Fed do 1,75 proc., A następnie w listopadzie 2001 r. Do 1,24 proc., By walczyć z recesją. Obniżyło to oprocentowanie kredytów hipotecznych o zmiennej stopie procentowej. Płatności były tańsze, ponieważ ich oprocentowanie oparte było na krótkoterminowych dochodach z bonów skarbowych opartych na stopie funduszy Fed. Wielu właścicieli domów, którzy nie mogli sobie pozwolić na konwencjonalne kredyty hipoteczne, cieszyło się, że zostały zatwierdzone do pożyczek opartych na odsetkach . Wiele osób nie zdawało sobie sprawy z tego, że ich płatności wzrosną gwałtownie, gdy odsetki zostaną zresetowane w ciągu 3-5 lat lub gdy wzrosną stopy funduszy federalnych.
W rezultacie procent kredytów hipotecznych subprime podwoił się, z 10 do 20 procent wszystkich kredytów hipotecznych w latach 2001-2006. W 2007 r. Wzrósł do 1,3 bilionów dolarów przemysłu. Stworzenie papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką i rynku wtórnego pozwoliło nam wyjść z recesji w 2001 roku.
Stworzyła także bańkę spekulacyjną na rynku nieruchomości w 2005 r. Popyt na kredyty hipoteczne zwiększył popyt na mieszkania, które starali się budować właściciele domów . Przy tak tanich pożyczkach wiele osób kupowało domy, by nie mieszkać w nich, a nawet je wynajmować, ale tak samo jak inwestycje do sprzedaży w miarę wzrostu cen. (Źródło: "The Mortgage Mess Spreads", BusinessWeek, 7 marca 2007 r.)