Ustawa z 1933 r. Zapobiegałaby kryzysowi finansowemu
Glass-Steagall oddzielił bankowość inwestycyjną od bankowości detalicznej .
Banki inwestycyjne organizują początkową sprzedaż akcji , zwaną pierwszą ofertą publiczną . Ułatwiają fuzje i przejęcia. Wielu z nich prowadziło własne fundusze hedgingowe . Banki detaliczne przyjmują depozyty, zarządzają rachunkami bieżącymi i udzielają pożyczek.
Kiedy minęło?
Glass-Steagall został przyjęty przez Izbę Reprezentantów 23 maja 1933 r. Został przyjęty przez Senat 25 maja 1933 r. Został podpisany przez prezydenta Roosevelta 16 czerwca 1933 r. Pierwotnie był częścią jego FDR Deal . Stał się stałym środkiem w 1945 roku.
Cel, powód
Glass-Steagall był awaryjną reakcją na upadek prawie 5000 banków podczas Wielkiego Kryzysu . W 1933 r. Wszystkie banki w Stanach Zjednoczonych zostały zamknięte na cztery dni. Po ponownym otwarciu dali deponentom 10 centów za każdego dolara. Gdzie poszły pieniądze? Wiele banków zainwestowało w rynek akcji, który rozbił się w 1929 roku . Kiedy dowiedzieli się o tym deponenci, wszyscy rzucili się do swoich banków, aby wycofać swoje depozyty.
Nawet banki dźwiękowe zwykle przechowują tylko jedną dziesiątą depozytów. Będą pożyczać resztę, ponieważ wiedzą, że zwykle to wszystko, czego potrzebują, by trzymać się z daleka, by zadowolić swoich deponentów. W banku, muszą szybko znaleźć gotówkę. Dziś nie musimy się martwić o przejazdy bankami, ponieważ FDIC ubezpiecza wszystkie depozyty.
Ponieważ ludzie wiedzą, że odzyskają swoje pieniądze, zwykle nie wpadają w panikę i nie uruchamiają banku. Wyjątkiem było, gdy Washington Mutual zamknięto w 2008 roku. Deponenci utworzyli bank, ponieważ nie sądzili, że są chronieni przez FDIC.
Uchylać
12 listopada 1999 r. Prezydent Clinton podpisał ustawę o modernizacji usług finansowych, która uchyliła Glass-Steagall. Kongres uchwalił tzw. Ustawę Gramma-Leacha-Blileya wzdłuż linii partyjnych, prowadzonych przez republikańskie głosowanie w Senacie. Branża bankowa lobbowała za uchyleniem Glass-Steagall od lat 80-tych. Skarżyli się, że nie mogą konkurować z zagranicznymi firmami zajmującymi się papierami wartościowymi. Banki twierdziły, że ogranicza je do papierów wartościowych o niskim ryzyku. Chcieli zwiększyć zwrot, a jednocześnie zmniejszyć ogólne ryzyko dla swoich klientów poprzez dywersyfikację działalności.
Pierwszym beneficjentem była Citigroup. Rozpoczął rozmowy fuzji z ubezpieczeniem podróżnym w oczekiwaniu na uchylenie Glassa-Steagalla. W 1998 roku ogłosił udane połączenie w nowej firmie o nazwie Citigroup. Jego ruch był zuchwały, biorąc pod uwagę, że było to technicznie nielegalne. Ale banki korzystały z luk w Glass-Steagall od czasu administracji Reagana . Zanim akt został uchylony, był praktycznie bezzębny.
Uchylenie konsolidowanych przez Glass-Steagall firmy inwestycyjne i banki detaliczne za pośrednictwem finansowych spółek holdingowych. Rezerwa Federalna nadzorowała nowe podmioty. Z tego powodu kilka banków skorzystało z uchylenia Glass-Steagall. Większość banków na Wall Street nie chciało dodatkowego nadzoru i wymogów kapitałowych.
Te, które stały się zbyt duże, by upaść . Wymagało to ich dofinansowania w latach 2008-2009, aby uniknąć kolejnej depresji.
Czy powinien zostać przywrócony Glass-Steagall?
Przywrócenie Glass-Steagall lepiej chroniłoby deponentów. Jednocześnie spowodowałoby to zakłócenia organizacyjne w branży bankowej. To może być dobra rzecz, ponieważ te banki nie byłyby już zbyt duże, aby upaść, ale powinny być skutecznie zarządzane.
Starania Kongresu o przywrócenie Glass-Steagall nie zakończyły się sukcesem.
W 2011 r. Wprowadzono HR 1489, aby uchylić akt Gramm-Leach-Bliley i przywrócić Glass-Steagall. Gdyby te starania zakończyły się sukcesem, doprowadziłoby to do masowej reorganizacji sektora bankowego. Do największych banków należą banki komercyjne z oddziałami bankowości inwestycyjnej, takimi jak Citibank, oraz bankami inwestycyjnymi z oddziałami bankowości komercyjnej, takimi jak Goldman Sachs.
Banki argumentowały, że przywrócenie Glass-Steagall sprawiłoby, że byłyby zbyt małe, by konkurować na skalę globalną. Zamiast tego została uchwalona ustawa reformująca Wall Street Dodda-Franka .
Część ustawy, zwana Regułą Volckera , nakłada ograniczenia na zdolność banków do korzystania z funduszy deponentów na ryzykowne inwestycje. Nie wymaga od nich zmiany struktury organizacyjnej. Jeśli bank stanie się zbyt duży, aby upaść i zagrozić amerykańskiej gospodarce, Dodd-Frank wymaga, aby był on ściślej regulowany przez Rezerwę Federalną.