Czy firma może być naprawdę zbyt duża, aby upaść?
Administracja Busha spopularyzowała tę frazę podczas kryzysu finansowego w 2008 roku . Opisuje, dlaczego musi ratować niektóre firmy, aby uniknąć załamania gospodarczego .
Obejmowały one firmy finansowe, które opierały się na instrumentach pochodnych, aby uzyskać przewagę konkurencyjną w okresie ożywienia gospodarki. Kiedy rynek mieszkaniowy upadł, ich inwestycje zagroziły ich bankructwem. Wtedy stali się zbyt wielcy, by upaść.
Przykłady zbyt dużych bankom
Pierwszym bankiem, który był zbyt duży, by upaść, był Bear Stearns . W marcu 2008 r. Rezerwa Federalna pożyczyła 30 mln USD JPMorgan Chase na zakup banku inwestycyjnego, który upadł. Niedźwiedź był małym bankiem, ale bardzo dobrze znany. Fed obawiał się, że porażka Beara zniszczy zaufanie do innych banków.
Lehman Brothers był bankiem inwestycyjnym. To nie była duża firma, ale wpływ jej bankructwa był alarmujący. W 2008 r. Sekretarz skarbu Hank Paulson odmówił udzielenia pomocy finansowej i ogłosił bankructwo. W następny poniedziałek Dow spadł o 350 punktów. W środę panikowały rynki finansowe . To zagroziło nocnym pożyczkom potrzebnym do prowadzenia działalności gospodarczej.
Problem wykracza poza to, co może zrobić polityka pieniężna . Oznaczało to, że do dokapitalizowania głównych banków konieczne było dofinansowanie w wysokości 700 miliardów dolarów.
Citigroup otrzymał od Skarbu Państwa 20-miliardowy napływ gotówki. W zamian rząd otrzymał 27 miliardów dolarów uprzywilejowanych akcji dających 8 procent rocznego zwrotu. Otrzymał również warranty do zakupu nie więcej niż 5% akcji zwykłych Citi po 10 USD za akcję.
Banki inwestycyjne Goldman Sachs i Morgan Stanley również były zbyt duże, aby upaść. Fed wykupił je, pozwalając im stać się bankami komercyjnymi. Oznaczało to, że mogli pożyczyć pieniądze z okna rabatu Fed. Mogliby skorzystać z innych programów gwarancyjnych Fed przeznaczonych dla banków detalicznych. To zakończyło erę bankowości inwestycyjnej rozsławionej przez film "Wall Street". Mantra z lat 80., " Chciwość jest dobra ", była teraz postrzegana w jej prawdziwych barwach. Chciwość Wall Street doprowadziła do bólu podatników i właścicieli domów.
Firmy hipoteczne Fannie i Freddie
Giganci hipoteczni, Fannie Mae i Freddie Mac , byli naprawdę zbyt wielcy, by upaść. To dlatego, że do końca 2008 r. Zagwarantowali 90 procent wszystkich kredytów hipotecznych. Skarbiec wydzierżawił 100 milionów dolarów hipotecznych , co w efekcie przywróciło je do własności rządowej. Gdyby Fannie i Freddie zbankrutowali, rynek mieszkaniowy załamałby się. To dlatego, że banki nie pożyczałyby bez gwarancji rządowych.
AIG Insurance Company
American International Group była jedną z największych na świecie firm ubezpieczeniowych. Większość jego działalności to tradycyjne produkty ubezpieczeniowe. Kiedy weszła w swapy ryzyka kredytowego , wpadła w kłopoty. Swapy te ubezpieczały aktywa wspierające zadłużenie przedsiębiorstw i kredyty hipoteczne.
Gdyby AIG zbankrutował, spowodowałoby to porażkę instytucji finansowych, które kupiły te swapy.
Zamiana AIG na kredyty hipoteczne typu subprime doprowadziła ją na skraj bankructwa. W związku z niewypłacalnością hipotek związanych ze swapami, AIG był zmuszony zebrać miliony w kapitale . Gdy akcjonariusze doszli do tej sytuacji, sprzedali swoje udziały, co jeszcze bardziej utrudniało AIG objęcie swapami. Mimo że AIG posiadał aktywa wystarczające do pokrycia swapów, nie mógł ich sprzedać przed terminem spłaty. Pozostawił to bez gotówki, aby zapłacić ubezpieczeniem swap. (Źródło: "USA przejmą AIG", The Wall Street Journal, 17 września 2008 r.)
Rezerwa Federalna dostarczyła AIG 85 miliardów dolarów, dwuletnią pożyczkę, aby dodatkowo podkreślić globalną gospodarkę. W zamian rząd otrzymał 79,9 procent kapitału AIG i prawo do zastąpienia zarządzania.
Otrzymał również prawo weta wobec wszystkich ważnych decyzji, w tym sprzedaży aktywów i wypłaty dywidend. W październiku 2008 r. Fed zatrudnił Edwarda Liddy na stanowisko prezesa i prezesa zarządzającego spółką.
Plan zakładał, że Fed zerwie AIG i sprzeda części, by spłacić pożyczkę. Ale giełda pogrążała się w październiku, co uniemożliwiło. Potencjalni nabywcy potrzebowali nadwyżki gotówki w swoich bilansach. Departament Skarbu wykupił 40 miliardów dolarów akcji uprzywilejowanych AIG ze swojego planu odkupu kapitału. Fed kupił 52,5 mld USD papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką . Fundusze pozwoliły AIG na racjonalne wycofanie swapów ryzyka kredytowego , co pozwoliło na uratowanie go i znacznej części branży finansowej przed upadkiem. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz AIG Bailout .
Ending Too Big to Fail
Ustawa o reformie ulicy Dodda-Franka była najbardziej kompleksową reformą finansową od czasu ustawy Glass-Steagall . Chodziło o uregulowanie rynków finansowych i zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia kolejnego kryzysu gospodarczego. Ustanowiła ona Radę ds. Nadzoru Stabilności Finansowej, aby zapobiec zwiększaniu się liczby banków, które mogłyby się nie powieść. W jaki sposób? Poszukuje ryzyka, które wpływa na całą branżę finansową. Nadzoruje również niebankowe firmy finansowe, takie jak fundusze hedgingowe . Jeśli którakolwiek z tych firm stanie się zbyt duża, może zalecić, aby były one regulowane przez Rezerwę Federalną. Fed może poprosić o zwiększenie rezerwy obowiązkowej .
Reguła Volckera , kolejna część Dodda-Franka, również pomaga, by koniec był zbyt duży, by upaść. Ogranicza to ryzyko, jakie może podjąć duże banki . Zabrania im handlowania zapasami , towarami lub instrumentami pochodnymi w celu osiągnięcia zysku. Mogą to zrobić tylko w imieniu swoich klientów lub zrekompensować ryzyko biznesowe.