Jak nudny kontrakt ubezpieczeniowy prawie zniszczył globalną gospodarkę
Swapy działają jak polisa ubezpieczeniowa. Pozwalają nabywcom kupić ochronę przed mało prawdopodobnym, ale dewastującym wydarzeniem.
Są także polisą ubezpieczeniową, ponieważ kupujący dokonuje okresowych płatności na rzecz sprzedającego. Płatność jest kwartalna, a nie miesięczna.
Przykład
Oto przykład ilustrujący sposób działania zamiany. Firma emituje obligację . Kilka firm kupuje obligację, tym samym pożyczając pieniądze firmy. Chcą się upewnić, że nie zostaną spaleni, jeśli pożyczkobiorca nie wywiąże się z płatności. Kupują oni swapy ryzyka kredytowego od strony trzeciej, która zgadza się zapłacić zaległą kwotę obligacji. Najczęściej trzecia strona to firma ubezpieczeniowa, banki lub fundusz hedgingowy . Sprzedawca wymiany zbiera premie za dostarczenie wymiany.
Plusy
Swapy chronią kredytodawców przed ryzykiem kredytowym. To umożliwia nabywcom obligacji finansowanie bardziej ryzykownych przedsięwzięć, niż mogliby inaczej. Inwestycje w ryzykowne przedsięwzięcia pobudzają innowacje i kreatywność, które stymulują wzrost gospodarczy. W ten sposób Dolina Krzemowa stała się innowacyjną przewagą Ameryki .
Firmy, które sprzedają swapy, chronią się dzięki dywersyfikacji .
Jeśli firma, a nawet cała branża, nie wywiąże się z zobowiązań, otrzymają opłaty z innych udanych transakcji zamiany, aby nadrobić różnicę. Jeśli zostanie to zrobione w ten sposób, swapy zapewniają ciągły strumień płatności z niewielkim ryzykiem spadku.
Cons
Swapy były nieuregulowane do 2009 r. Oznaczało to, że nie istniał żaden organ regulacyjny, który miałby pewność, że sprzedawca CDS miałby pieniądze na wypłatę posiadaczowi w przypadku niewywiązania się z obligacji.
W rzeczywistości większość instytucji finansowych, które sprzedawały swapy, posiadała jedynie niewielki procent środków potrzebnych na opłacenie ubezpieczenia. Byli niedopasowani. Ale system działał, ponieważ większość zadłużenia nie spłacała.
Niestety, swapy dawały fałszywe poczucie bezpieczeństwa nabywcom obligacji. Kupili bardziej ryzykowne i bardziej ryzykowne długi. Sądzili, że CDS chroni ich przed stratami.
Kryzys finansowy 2008
Do połowy 2007 r. Zainwestowano ponad 45 bilionów dolarów w swapy. To więcej niż pieniądze zainwestowane w amerykański rynek akcji, hipoteki i amerykańskie Treasurys łącznie. Amerykański rynek akcji miał 22 biliony dolarów. Kredyty hipoteczne były warte 7,1 biliona dolarów, a amerykańskie Treasurys 4,4 biliona dolarów. W rzeczywistości było to prawie tyle samo, co produkcja globalna w skali całego świata w 2007 roku, która wyniosła 65 bilionów dolarów.
Swapy kredytowe z tytułu zadłużenia Lehman Brothers przyczyniły się do kryzysu finansowego w 2008 roku . Bank inwestycyjny był winien 600 miliardów dolarów długu. Z tego 400 miliardów dolarów zostało "pokryte" przez swapy ryzyka kredytowego. Ten dług był wart tylko 8,62 centa za dolara. Firmy, które sprzedały swapy, to American International Group , Pacific Investment Management Company i fundusz hedgingowy Citadel. Nie spodziewali się natychmiastowego spłaty całego długu.
Gdy Lehman ogłosił bankructwo, AIG nie miał wystarczającej ilości gotówki na pokrycie umów swapowych. Rezerwa Federalna musiała ją ratować.
Co gorsza, banki używały swapów, aby ubezpieczyć skomplikowane produkty finansowe. Handlowali swapami na nieregulowanych rynkach. Nabywcy nie mieli żadnych powiązań z aktywami bazowymi. Nie rozumieli ryzyka związanego z tymi pochodnymi . W przypadku niewywiązania się z płatności sprzedawcy z zamianą, tacy jak Municipal Bond Insurance Association, Ambac Financial Group Inc. i Swiss Reinsurance Co., zostali mocno dotknięci.
W nocy rynek CDS rozpadł się. Nikt ich nie kupił, ponieważ zdali sobie sprawę, że ubezpieczenie nie jest w stanie pokryć dużych lub rozległych przypadków niewypłacalności. W rezultacie banki stały się mniej skłonne do zaciągania pożyczek. Zaczęli posiadać więcej kapitału i stali się bardziej niechętni ryzyku w swoich kredytach. To odcięło źródło funduszy dla małych firm i kredytów mieszkaniowych.
Były to zarówno duże czynniki, które utrzymywały bezrobocie na rekordowych poziomach.
Dodd-Frank
W 2009 r. Ustawa reformująca Wall Street w Dodd-Frank regulowała swapy ryzyka kredytowego na trzy sposoby. Po pierwsze, zasada Volcker zabraniała bankom korzystania z depozytów klientów do inwestowania w instrumenty pochodne, w tym swapy.
Po drugie, wymagało to, aby Komisja ds. Obrotu Towarami Terminowymi regulowała swapy. W szczególności wymagało to utworzenia izby rozrachunkowej w celu handlu i ich wyceny.
Po trzecie, wycofano najbardziej ryzykowne CDS.
Wiele banków zmieniło swapy za granicą, aby uniknąć amerykańskich regulacji . Chociaż wszystkie kraje G-20 zgodziły się je regulować, wiele osób znalazło się za Stanami Zjednoczonymi w zakresie finalizowania przepisów. Ale to się zmieniło w październiku 2011 r. Europejski Obszar Gospodarczy regulował swapy z dyrektywą MiFID II.
JP Morgan Chase Swap Loss
10 maja 2012 r. Prezes JP Morgan Chase, Jamie Dimon, ogłosił, że bank stracił 2 miliardy USD z powodu swapów ryzyka kredytowego. Do roku 2014 obrót kosztował 6 miliardów dolarów.
Biurko banku w Londynie wykonało szereg skomplikowanych transakcji, które przyniosłyby zyski, gdyby wzrosły indeksy obligacji korporacyjnych. Pierwsza, seria Markit CDX NA IG Series 9, która zapadła w 2017 r., Była portfelem swapów ryzyka kredytowego. Indeks ten śledził jakość kredytową 121 wysokiej jakości emitentów obligacji, w tym Kraft Foods i Wal-Mart. Kiedy handel zaczął tracić pieniądze, wielu innych handlowców zaczęło zajmować przeciwną pozycję. Mieli nadzieję, że zyskają na utracie JPMorgan, co ją potęguje.
Strata była ironiczna. JP Morgan Chase po raz pierwszy wprowadził swapy ryzyka kredytowego w 1994 r. Chciała ubezpieczyć się od ryzyka niewypłacalności pożyczek, które utrzymywała w swoich księgach.
Grecki kryzys zadłużenia i CDS
Swapowe fałszywe poczucie bezpieczeństwa przyczyniło się do kryzysu zadłużenia w Grecji . Inwestorzy kupili grecki dług publiczny , mimo że stosunek długu krajowego do produktu krajowego brutto był wyższy niż 3-procentowy limit Unii Europejskiej. Wynika to z faktu, że inwestorzy kupili również CDS, aby uchronić ich przed potencjalnym brakiem zapłaty.
W 2012 r. Inwestorzy dowiedzieli się, jak niewiele zabezpieczają je swapy. Grecja zażądała od obligatariuszy 75-procentowej straty w ich posiadaniu. CDS nie chronił ich przed tą stratą. To powinno zniszczyć rynek CDS. Stanowiło to precedens, że kredytobiorcy, podobnie jak Grecja, mogli celowo ominąć wypłatę CDS. Międzynarodowe Stowarzyszenie Swapów i Instrumentów Pochodnych orzekło, że niezależnie od tego należy wypłacić CDS.