Plusy, minusy i sposób, w jaki spowodowały kryzys finansowy
CDO są szczególnym rodzajem pochodnych .
Jak sama nazwa wskazuje, instrumentem pochodnym jest każdy produkt finansowy, który czerpie swoją wartość z innego aktywa bazowego. Instrumenty pochodne, takie jak opcje sprzedaży , opcje kupna i kontrakty futures , od dawna stosowane są na rynkach akcji i towarów .
Instrumenty CDO są nazywane papierami komercyjnymi zabezpieczonymi aktywami, jeżeli pakiet składa się z długu korporacyjnego. Banki nazywają je zabezpieczonymi hipotekami papierami wartościowymi, jeśli kredyty są hipotekami. Jeśli kredyty hipoteczne są dokonywane na tych, którzy mają mniej niż najlepszą historię kredytową, nazywa się je hipotekami typu subprime .
Banki sprzedały CDO inwestorom z trzech powodów:
- Środki, które otrzymali, dały im więcej gotówki na nowe pożyczki.
- Przeniosło ryzyko braku spłaty kredytu z banku na inwestorów.
- CDO dały bankom nowe, bardziej dochodowe produkty do sprzedaży. To podniosło ceny akcji i premie menedżerów.
Zalety
Początkowo CDO były pożądaną innowacją finansową. Zapewniały one więcej płynności w gospodarce. CDO pozwoliły bankom i korporacjom odsprzedać swój dług.
To uwolniło więcej kapitału na inwestycje lub pożyczki. Spread CDO jest jednym z powodów, dla których gospodarka amerykańska była silna do roku 2007 .
Wynalezienie CDO pomogło również w stworzeniu nowych miejsc pracy . W przeciwieństwie do kredytu hipotecznego na dom, CDO nie jest produktem, który można dotknąć lub zobaczyć, aby dowiedzieć się jego wartości. Zamiast tego tworzy go model komputerowy.
Tysiące absolwentów szkół wyższych i wyższych pracowało w bankach na Wall Street jako "kwantowi wojownicy". Ich zadaniem było pisanie programów komputerowych, które modelowałyby wartość pakietu pożyczek, które stanowiły CDO. Tysiące sprzedawców również zostało zatrudnionych. znaleźć inwestorów dla tych nowych produktów.
Wraz z rozwojem konkurencji o nowe i ulepszone CDO, te kwantowe jocks tworzyły bardziej skomplikowane modele komputerowe. Złamali kredyty w " transzach ", które są po prostu pakietami składników pożyczki o podobnych stopach procentowych.
Oto jak to działa. Hipoteczne kredyty o zmiennym oprocentowaniu oferowały "zwiastun" niskich stóp procentowych przez pierwsze trzy do pięciu lat. Po tym zaczęły się wyższe stawki. Kredytobiorcy zaciągnęli pożyczki, wiedząc, że mogą sobie pozwolić jedynie na płacenie niskich stawek. Spodziewali się sprzedać dom przed wyzwoleniem wyższych stawek.
Quant jocks zaprojektował transze CDO, aby skorzystać z tych różnych stawek. Jedna transza posiadała jedynie niskoprocentową część hipotek. Kolejna transza oferowała tylko część o wyższych stawkach. W ten sposób konserwatywni inwestorzy mogliby skorzystać z transzy niskiego ryzyka o niskim oprocentowaniu, a agresywni inwestorzy mogliby skorzystać z transzy o podwyższonym ryzyku i wyższym oprocentowaniu. Wszystko poszło dobrze, dopóki ceny mieszkań i gospodarka nadal rosły.
Niedogodności
Niestety, dodatkowa płynność stworzyła bańkę aktywów w mieszkaniach, kartach kredytowych i zadłużeniu samochodowym. Ceny mieszkań wzrosły gwałtownie ponad ich rzeczywistą wartość. Ludzie kupowali domy, aby mogli je sprzedać. Łatwa dostępność długu oznaczała, że ludzie zbyt często używali swoich kart kredytowych. To spowodowało, że zadłużenie karty kredytowej wzrosło do prawie 1 biliona dolarów w 2008 roku .
Banki sprzedające CDO nie martwiły się, że ludzie nie wywiążą się z zadłużenia. Sprzedali pożyczki innym inwestorom, którzy je teraz posiadali. To spowodowało, że byli mniej zdyscyplinowani w przestrzeganiu rygorystycznych standardów kredytowych. Banki udzielały pożyczek pożyczkobiorcom, którzy nie byli godzien kredytować . To zapewniło katastrofę.
Co jeszcze pogorszyło sytuację, CDO stały się zbyt skomplikowane . Kupujący nie znali wartości tego, co kupowali. Opierali się na zaufaniu banku sprzedającego CDO.
Nie zrobili wystarczająco dużo badań, aby upewnić się, że pakiet jest wart ceny. Badania nie przyniosłyby wiele dobrego, ponieważ nawet banki nie wiedziały. Modele komputerowe opierały się na wartości CDO przy założeniu, że ceny mieszkań będą nadal rosły. Jeśli upadną, komputery nie będą w stanie wycenić produktu.
W jaki sposób CDO spowodowały kryzys finansowy
Ta nieprzejrzystość i złożoność instrumentów typu CDO wywołały panikę na rynku w 2007 r. Banki zdały sobie sprawę, że nie mogą wyceniać produktu lub aktywów, które nadal posiadały. W nocy rynek CDO zniknął. Banki odmówiły pożyczenia sobie nawzajem pieniędzy, ponieważ nie chciały w zamian więcej CDO w swoim bilansie. To było jak finansowa gra na krzesłach muzycznych, kiedy muzyka ustała. Ta panika spowodowała kryzys bankowy z 2007 roku .
Pierwszymi CDO na południe były papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką . Kiedy ceny mieszkań zaczęły spadać w 2006 r., Hipoteki domów kupionych w 2005 r. Wkrótce zostały odwrócone. To stworzyło kryzys kredytów hipotecznych typu subprime . Rezerwa Federalna zapewniała inwestorów, że ogranicza się do mieszkań. W rzeczywistości niektórzy przyjęli to z zadowoleniem i powiedzieli, że mieszkanie było w bańce i musiało się ochłodzić.
Nie zdawali sobie sprawy z tego, w jaki sposób instrumenty pochodne zwielokrotniły efekt jakiejkolwiek bańki i późniejszego spadku. Nie tylko banki pozostały w torbie, ale także utrzymywały fundusze emerytalne, fundusze inwestycyjne i korporacje. Dopiero Fed i Skarb Państwa zaczęły kupować te CDO, które z pozoru funkcjonowały na rynkach finansowych .