Deregulacja za plusy, minusy i przykłady

Dlaczego podróżowanie liniami lotniczymi jest tak nieszczęśliwy i inne skutki deregulacji

Deregulacja następuje wtedy, gdy rząd ogranicza lub eliminuje ograniczenia dla branż. Jego celem jest poprawa łatwości prowadzenia działalności. Usuwa przepisy, które utrudniają firmom konkurowanie, zwłaszcza za granicą.

Grupy konsumenckie mogą również przyspieszyć deregulację. Wskazują, w jaki sposób liderzy branży są zbyt przytulni wobec swoich organów regulacyjnych.

Deregulacja następuje na jeden z trzech sposobów. Po pierwsze, Kongres może głosować za uchyleniem ustawy.

Po drugie, prezydent może wydać zarządzenie wykonawcze w celu usunięcia rozporządzenia. Po trzecie, agencja federalna może zaprzestać egzekwowania prawa.

Plusy

1. Mali, niszowi gracze mogą tworzyć innowacyjne nowe produkty i usługi.
2. Wolny rynek ustala ceny. Często spadają ceny.
3. Duże firmy w branżach regulowanych często kontrolują swoje agencje regulacyjne. Z biegiem czasu gromadzą moc. Następnie tworzą monopole .
4. Według Narodowego Stowarzyszenia Producentów, regulacje kosztują 2 biliony dolarów straty wzrostu gospodarczego. Firmy muszą wykorzystywać kapitał, aby przestrzegać przepisów federalnych zamiast inwestować w urządzenia, sprzęt i ludzi.

Cons

1. Bańki aktywów są bardziej podatne na budowanie i pękanie, co powoduje kryzysy i recesje .
2. Branże o dużych początkowych kosztach infrastruktury potrzebują wsparcia rządowego, aby zacząć. Przykłady obejmują przemysł elektroenergetyczny i kablowy.
3. Klienci są bardziej narażeni na oszustwa i nadmierne podejmowanie ryzyka przez firmy.

1. Problemy społeczne są tracone. Na przykład firmy ignorują szkody w środowisku.
2. Niedostateczna jest populacja wiejska i inne nierentowne populacje.

Przykład: Deregulacja bankowa

W latach 80. banki dążyły do ​​deregulacji, aby umożliwić im konkurowanie na rynku globalnym z mniej uregulowanymi zagranicznymi firmami finansowymi. Chcieli, aby Kongres uchylił ustawę Glass-Steagall z 1933 roku .

Zabroniono bankom detalicznym korzystania z depozytów w celu finansowania ryzykownych zakupów na giełdzie . Podobnie jak inne regulacje finansowe , chronił inwestorów przed ryzykiem i oszustwami.

W 1999 r. Banki spełniły swoje życzenie. Akt Gramm-Leach-Bliley uchylił Glass-Steagall. W zamian banki obiecały inwestować tylko w papiery wartościowe o niskim ryzyku. Powiedzieli, że zdywersyfikują swoje portfele i zmniejszą ryzyko dla swoich klientów. Zamiast tego firmy finansowe zainwestowały w ryzykowne instrumenty pochodne, aby zwiększyć zysk i wartość dla akcjonariuszy.

Zagraniczne kraje obwiniały deregulację za globalny kryzys finansowy. W 2008 r. G-20 zwróciła się do Stanów Zjednoczonych o zwiększenie regulacji funduszy hedgingowych i innych firm finansowych. Administracja Busha odmówiła, twierdząc, że taka regulacja utwierdziłaby przewagę konkurencyjną amerykańskich firm.

Dwa lata później G-20 otrzymał kilka rzeczy, o które prosił. Kongres przyjął ustawę o reformie ulicy Dodda-Franka . Po pierwsze, ustawa wymagała od banków większego kapitału, aby złagodzić duże straty. Po drugie, obejmowały one strategie mające na celu powstrzymanie firm od stania się zbyt dużym, by upaść . Największym z nich był gigant ubezpieczeniowy American International Group Inc. Po trzecie, wymagało to zastosowania instrumentów pochodnych w celu przejścia na giełdy w celu lepszego monitorowania.

Przykład: deregulacja energii

W latach 90. agencje państwowe i federalne rozważyły ​​deregulację branży elektroenergetycznej. Uważali, że konkurencja obniży ceny dla konsumentów.

Większość zakładów walczyła z tym. Dużo wydali na budowę elektrowni, elektrowni i linii przesyłowych. Nadal potrzebowali ich utrzymać. Nie chcieli, aby firmy energetyczne z innych państw korzystały z infrastruktury w celu konkurowania o swoich klientów.

Wiele państw zderegulowało. Byli na wschodnim i zachodnim wybrzeżu, gdzie istniała gęstość zaludnienia, aby go wspierać. Ale oszustwo miało miejsce w firmie o nazwie Enron. To zakończyło wszelkie dalsze wysiłki na rzecz deregulacji branży. Oszustwa Enronu również zaszkodziły zaufaniu inwestorów do rynku akcji. To doprowadziło do ustawy Sarbanes-Oxley z 2002 roku .

Przykład: Deregulacja linii lotniczej

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych Rada Lotnictwa Cywilnego ustanowiła surowe przepisy dla branży lotniczej.

Zarządzał trasami i ustalał taryfy. W zamian gwarantował 12 procent zysku za każdy lot, który był co najmniej w 50 procentach pełny.

W rezultacie podróże lotnicze były tak drogie, że 80 procent Amerykanów nigdy nie poleciało. Dużo czasu zajęło również zatwierdzenie przez zarząd nowych tras lub innych zmian.

24 października 1978 r. Ustawa o deregulacji linii lotniczych rozwiązała ten problem. Bezpieczeństwo było jedyną częścią branży, która pozostała uregulowana. Konkurencja wzrosła, ceny spadły, a więcej ludzi wzbiło się w przestworza. Z biegiem czasu wiele firm nie mogło już konkurować. Zostały one połączone, nabyte lub zbankrutowały. W rezultacie tylko cztery linie lotnicze kontrolują 85 procent rynku amerykańskiego. Są to Amerykanie, Delta, United i Southwest. Jak na ironię, deregulacja stworzyła niemal monopol.

Deregulacja stworzyła nowe problemy. Po pierwsze, małe, a nawet średnie miasta, takie jak Pittsburgh i Cincinnati, są niedostatecznie obsłużone. Dla dużych linii lotniczych po prostu nie opłaca się utrzymywać pełnego harmonogramu. Mniejsze firmy obsługują te miasta, kosztem wyższym i rzadziej. Po drugie, linie lotnicze pobierają opłaty za rzeczy, które kiedyś były darmowe, takie jak zmiany biletów, posiłki i bagaż. Po trzecie, latanie samo stało się nędznym doświadczeniem. Klienci cierpią z powodu ciasnych miejsc siedzących, zatłoczonych lotów i długiego oczekiwania.