Zrozumienie różnic pomiędzy inwestycjami długoterminowymi i krótkoterminowymi
Definiowanie inwestycji długoterminowych w bilansie
Po zebraniu raportu rocznego lub formularza 10-K dla działalności prowadzonej w obrocie publicznym, inwestycje długoterminowe wykazane w bilansie stanowią aktywa, które spółka zamierza utrzymywać przez ponad rok. Mogą to być akcje i obligacje innych spółek, nieruchomości i gotówki, które zostały zarezerwowane dla konkretnego celu lub projektu. Oprócz inwestycji, które firma planuje utrzymywać przez dłuższy czas, inwestycje długoterminowe obejmują również akcje spółek stowarzyszonych i zależnych.
Dla celów klasyfikacji bilansowej różnica między inwestycjami krótkoterminowymi a inwestycjami długoterminowymi leży w przekonaniu firmy co do posiadania aktywów. Inwestycje krótkoterminowe obejmują akcje, obligacje i inne pakiety akcji, które spółka planuje wkrótce sprzedać, w ciągu 12 miesięcy. Bank inwestycyjny prowadzący własny handel na własny rachunek może bardzo dobrze zaklasyfikować wiele swoich pozycji jako krótkoterminowe w bilansie.
Inwestycje sklasyfikowane jako inwestycje długoterminowe nigdy nie mogą zostać sprzedane. Doskonałym przykładem tego ostatniego będzie relacja Berkshire Hathaway z Coca-Colą. Berkshire posiada 400 000 000 akcji giganta napojów bezalkoholowych i najprawdopodobniej będzie je utrzymywał na zawsze, bez względu na cenę, jaką sprzedaje na otwartym rynku.
Od połowy 2017 r. Akcje te stanowią 9,4% udziałów w giganta napojów w Atlancie. Chociaż nie kontroluje Coli, na wiele sposobów Berkshire Hathaway uważa Coca-Colę za stałą część swojej bazy aktywów w taki sam sposób, jak jej spółki zależne, takie jak GEICO i Precision Castparts.
Klasyfikacja Implikacje
Klasyfikacja między inwestycjami krótkoterminowymi a inwestycjami długoterminowymi ma istotny wpływ na bilans, ponieważ zmienia sposób wyceny aktywów w niektórych przypadkach
Jeżeli jednostka dominująca lub inna firma nabywa obligacje lub akcje zwykłe jako inwestycja, decyzja o tym, czy należy ją zaklasyfikować jako krótkoterminową lub długoterminową, ma pewne dość istotne implikacje dla sposobu wyceny tych aktywów w bilansie .
Aby przedstawić przykład, rozważ towarzystwo ubezpieczeniowe. Wyobraź sobie, że kupuje obligacje korporacyjne o wartości 10 000 000 USD , które zamierza sprzedać w pewnym momencie w ciągu następnych dwunastu miesięcy; handel wykonany jako część większej, złożonej transakcji. W tej sytuacji obligacje zostaną sklasyfikowane jako krótkoterminowe i podlegają przepisom wymagającym ich "wprowadzenia na rynek".
Oznacza to, że jeśli wartość obligacji spadnie do 9.000.000 $ w ciągu jednego kwartału, strata w wysokości 1 000 000 USD musi zostać przeprowadzona w rachunku zysków i strat spółki, nawet jeśli strata nie została zrealizowana, w całości na papierze.
Teraz wyobraź sobie alternatywny scenariusz. W tym przypadku obligacje zostały nabyte za 10 000 000 $, a firma ubezpieczeniowa planuje je utrzymać do terminu zapadalności jako inwestycja długoterminowa. W tej sytuacji obligacje mogłyby zostać rozliczone zgodnie z metodą "zamortyzowanego kosztu".
Wahania wartości obligacji pomiędzy teraz a terminem zapadalności nie mają wpływu na wartości wykazywane w rachunku zysków i strat w ten sam sposób. Zamiast tego każda premia lub dyskonto według wartości nominalnej są amortyzowane. Powoduje to większą stabilność zgłaszanego dochodu netto .
W niektórych okresach, szczególnie po dużych zmianach stóp procentowych , może to oznaczać, że sprawozdania finansowe firmy z wieloma długoterminowymi aktywami inwestycyjnymi mogą, ale nie muszą, w pełni odzwierciedlać rzeczywistość gospodarczą na pierwszy rzut oka. Będziesz musiał zagłębić się w roczny raport i Formularz 10-K zgłoszenia, aby uzyskać lepszy pomysł wartości wewnętrznej.