Rola Franka w kryzysie finansowym w 2008 roku
Ma reputację dobrze poinformowanych o złożonym środowisku finansowym w Stanach Zjednoczonych.
Był ekspertem w dziedzinie regulacji mieszkaniowych i hipotecznych. Skupił się na ochronie właścicieli domów, zwłaszcza tych o niższych dochodach. 2008 Amerykańska ustawa o ratowaniu i prewencji mieszkaniowej.
Frank został skrytykowany za obronę Fannie Mae i Freddie Mac . Z tego powodu niektórzy obwiniają go za kryzys kredytów hipotecznych typu subprime . Prawdziwą przyczyną była nadmierna zależność banków od instrumentów pochodnych. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Co spowodowało kryzys kredytów hipotecznych typu subprime?
Frank próbował zmniejszyć wydatki na wojsko . Twierdził, że fundusze federalne lepiej wydać na odbudowę infrastruktury w domu. Należy zrobić, aby zmniejszyć deficyt i zadłużenie USA.
Od dawna jest zwolennikiem ograniczeń odszkodowań dla kadry zarządzającej, które, jak sam mówi, "... nagradza dyrektora generalnego za podejmowanie ryzyka, ale jeśli ponosi straty, wraca do domu jak zwykle na kolację".
Co robi Komitet ds. Usług Finansowych
Komitet nadzoruje wszystkie elementy krajowego sektora mieszkaniowego i usług finansowych , w tym bankowość, ubezpieczenia, nieruchomości, lokale użyteczności publicznej i mieszkalne oraz papiery wartościowe .
Przegląda programy dotyczące Rezerwy Federalnej , FDIC , SEC , Fannie Mae i Freddie Mac, HUD oraz międzynarodowych agencji, takich jak Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy . Komitet zapewnia również egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, takich jak ustawa o mieszkalnictwie Stanów Zjednoczonych, ustawa o prawdzie pożyczkowej, ustawa o mieszkalnictwie i rozwoju społecznym oraz ustawa o ponownym inwestowaniu w społeczność.
Dlaczego Frank jest ważny dla gospodarki
Jako przewodniczący Komitetu ds. Usług Finansowych Mieszkaniowych był odpowiedzialny za opracowanie odpowiedzi na pomoc finansową o wartości 700 miliardów USD zaproponowaną przez sekretarza skarbu USA Henry'ego Paulsona . Na szczęście dobrze zrozumiał, w jaki sposób pochodne spowodowały kryzys bankowy . Oznaczało to, że zgodził się z Paulsonem, że nie robienie niczego nie jest możliwe.
Frank wiedział, jakie alternatywy należy uwzględnić. Jego wiedza ekspercka oznaczała, że mógłby pomóc w znalezieniu rozwiązania za pośrednictwem Kongresu. Dodatkowe środki obejmowały:
- Pomoc dla właścicieli domów starających się uniknąć wykluczenia.
- Struktura nadzorcza, która dokona przeglądu zakupów i sprzedaży kredytów hipotecznych przez Skarb Państwa.
- Rządowy udział kapitałowy w spółkach, które otrzymują pomoc finansową.
- Granice odszkodowań dla kierownictwa ratowanych firm.
Środki rozwiązały problemy związane z pokusą nadużycia. Nikt nie chciał, by pomoc ratowała banki moralnie. Bankowcy podjęli nadmierne ryzyko. Akcja ratunkowa musiała mieć wystarczająco dużo bólu, aby nie powtórzyć tego. Dofinansowanie nie zwalniało banków z konsekwencji ich złych decyzji bez rekompensaty dla podatników.
Był także odpowiedzialny za wprowadzenie w życie ustawy o reformie Wall Street w Dodd-Frank , nazwanej na cześć samego siebie i senatora Chrisa Dodda, D, Conn.
Osiem wymienionych środków naprawiło niektóre problemy, które spowodowały kryzys finansowy. Ustanowiła również Biuro Ochrony Konsumentów ds. Ochrony Finansowej . Ograniczało to korzystanie przez banki z deponentów za pomocą reguły Volckera .
Wczesna kariera Franka
Barney Frank był przedstawicielem stanu Massachusetts (1972-1980). Nauczał na kilku uniwersytetach w Bostonie. Jest absolwentem Harvard College (1962) i Harvard Law School (1977). Prowadził doktorat na Harvardzie. Wyjechał w 1968 roku, aby zostać głównym asystentem burmistrza Kevina White'a z Bostonu. Służył w Izbie Reprezentantów w Massachusetts od 1972 do 1980 roku i został przyjęty do palestry w 1979 roku.
W 2012 roku Frank wycofał się z polityki. W 2015 r. Opublikował swoje wspomnienia: Frank: Życie w polityce od wielkiego społeczeństwa po małżeństwo osób tej samej płci . Obecnie jest profesjonalnym mówcą publicznym.