Zaczęło się kilka miesięcy przed katastrofą na giełdzie
Cztery dni później członek zarządu Rezerwy Federalnej Charles Mitchell dostarczył 25 milionów dolarów z National City Bank w celu aresztowania slajdu.
Do sierpnia tego roku gospodarka zaczęła się kurczyć. Sprzedaż detaliczna spadła pomimo wysokiego poziomu zadłużenia konsumentów. Sprzedaż samochodów spadła, obniżając produkcję. Rezerwa Federalna powinna obniżyć stawki, aby walczyć z recesją . Zamiast tego podniosła stopę dyskontową z 5 do 6 procent, aby zapobiec inflacji. Chciała także bronić złotego standardu . W tym czasie wartość dolara była wspierana przez cenę złota . Rząd USA obiecał wykupić dolara za jego wartość w złocie.
Rynek giełdowy nadal rósł, aż osiągnął rekordowy poziom 381,2 w dniu 3 września. Pod koniec września sprawa Hatry'ego wzbudziła inwestorów. Clarence Hatry użył nieuczciwych zabezpieczeń, by kupić United Steel. To spowodowało gwałtowny spadek brytyjskiej giełdy.
Anglikański kanclerz skarbu nazywał amerykański rynek giełdowy "idealną orgią spekulacji". Amerykański sekretarz skarbu Andrew Mellon powiedział, że inwestorzy "zachowywali się tak, jakby cena papierów wartościowych w nieskończoność wzrastała". Dow spadł znacząco w obu tych dniach. Pod koniec października spadł o 20 procent.
Krach na giełdzie
Wypadek Czarnego Czwartku nastąpił 24 października. W następujący czarny wtorek ceny akcji spadły o 23 procent. Krach na giełdzie w 1929 roku kosztował inwestorów 30 miliardów dolarów, czyli równowartość 396 miliardów dolarów dzisiaj. To przeraziło społeczeństwo, ponieważ krach kosztował więcej niż pierwsza wojna światowa.
Katastrofa pomogła zmienić recesję w depresję. To dlatego, że zniszczyło zaufanie do gospodarki. W tamtym czasie wielu ludzi uważało, że giełda jest dokładnym odzwierciedleniem stanu gospodarki. Nie zdawali sobie sprawy, że stała się bańką spekulacyjną. Odzyskanie Dow 3 września zajęło 25 lat.
Po awarii
Po katastrofie pozostali inwestorzy zwrócili się na rynki walutowe . We wrześniu 1931 r. Sprzedali dolary amerykańskie i kupili złoto. Fed ponownie podniósł stopy procentowe, aby zachować wartość dolara . Wykorzystał również operacje otwartego rynku, aby zastąpić rezerwy pieniężne banków amerykańskimi Treasurys i innymi papierami wartościowymi. Bez wystarczających środków na pożyczkę banki zawiodły. Deponenci spanikowali, wycofali swoją gotówkę i wsadzili ją pod materace. Ta napięta polityka pieniężna spowodowała spadek podaży pieniądza o 30 procent. To spowodowało spadek cen o 10 procent rocznie.
Firmy zbankrutowały. Zjawisko to wysłało miliony ludzi do pracy.
Na początku 1930 r. Na Środkowym Zachodzie uderzyła pierwsza susza Dust Bowl . Przez następne 10 lat susze zniszczyły przemysł rolniczy w Ameryce. Pogorszyło to Depresję, wysyłając tysiące rolników na ulice, aby znaleźć pracę. Skończyli , podobnie jak wielu innych, w dzielnicach nędzy zwanych " Hoovervilles ".
W marcu 1933 r. Gospodarka zmniejszyła się o 27 procent. Był to najgorszy skurcz w historii Stanów Zjednoczonych, pięciokrotnie gorszy od Wielkiej Recesji. Bezrobocie wzrosło z 3 do 25 procent siły roboczej kraju. Dla tych, którzy nadal wykonywali pracę, płace spadły o 42 procent. Kongres przyjął Ustawę o taryfach Smoot-Hawley w celu ochrony miejsc pracy w domu. Inne kraje podjęły działania odwetowe, powodując, że handel światowy gwałtownie spadł o 65 procent.
Wielki kryzys zaczął podnosić się w 1932 roku, kiedy Franklin D. Roosevelt został wybrany na prezydenta.
Przez pierwsze 100 dni podpisał New Deal z prawem. Składało się z 42 inicjatyw, które stworzyły miejsca pracy i wspierały pracowników. Wielu z nich, w tym Social Security , Komisja Papierów Wartościowych i Giełd oraz Federalna Korporacja Ubezpieczeń Depozytów, nadal tu są i pomagają zapobiec kolejnej depresji. Pomimo tych środków ostrożności wielu ludzi sądzi, że Wielki Kryzys może się powtórzyć .