Wprowadzenie do dywersyfikacji między klasami aktywów
Kwota całkowitego portfela inwestora umieszczonego w każdej klasie jest ustalana za pomocą modelu alokacji aktywów . Modele te mają odzwierciedlać osobiste cele i tolerancję ryzyka inwestora. Ponadto poszczególne klasy aktywów można podzielić na sektory (na przykład, jeżeli model alokacji aktywów wymaga 40% całkowitego portfela do zainwestowania w akcje, zarządzający portfelem może zalecić różne alokacje w zakresie zapasów, takie jak rekomendowanie określonego odsetka w dużych i średnich przedsiębiorstwach, bankowości, produkcji itp.)
Model alokacji zasobów określony przez potrzeby
Chociaż dekady historii dowodzą, że bardziej opłaca się być właścicielem korporacyjnej Ameryki (a mianowicie, akcji), a nie pożyczkodawcy (tzn. Obligacjami), są chwile, kiedy akcje są nieatrakcyjne w porównaniu do innych klas aktywów (pomyślmy pod koniec 1999 r., kiedy ceny akcji wzrosły tak bardzo, że rentowności prawie nie istniały) lub nie odpowiadają konkretnym celom lub potrzebom właściciela portfela.
Na przykład wdowa, która ma milion dolarów zainwestować, a żadne inne źródło dochodów nie będzie chciało umieścić znacznej części jej majątku w zobowiązaniach związanych z dochodami, które będą generować stałe źródło dochodów emerytalnych przez resztę życia. Jej potrzeba niekoniecznie zwiększa jej wartość netto , ale zachowuje to, co ma, żyjąc z dochodów.
Młody pracownik korporacyjny, który właśnie ukończył studia, będzie najbardziej zainteresowany budowaniem zamożności . Może sobie pozwolić na ignorowanie wahań na rynku, ponieważ nie zależy od inwestycji, aby sprostać codziennym kosztom utrzymania. Portfel silnie skoncentrowany na zapasach, w rozsądnych warunkach rynkowych, jest najlepszą opcją dla tego typu inwestora.
Modele alokacji aktywów
Większość modeli alokacji aktywów mieści się gdzieś pomiędzy czterema celami: zachowaniem kapitału, dochodów, równowagi lub wzrostu.
Model 1 - Zachowanie kapitału
Modele alokacji aktywów stworzone z myślą o zachowaniu kapitału są w dużej mierze przeznaczone dla tych, którzy spodziewają się wykorzystać środki pieniężne w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy i nie chcą ryzykować utraty nawet niewielkiego procentu wartości głównej z tytułu możliwości uzyskania zysków kapitałowych. Inwestorzy, którzy planują płacić za studia, kupować dom lub nabywać firmę, są przykładami tych, którzy szukają tego typu modelu alokacji. Środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych, takie jak rynki pieniężne , papiery skarbowe i papiery komercyjne, często składają się w ponad 80% z tych portfeli. Największym niebezpieczeństwem jest to, że zarobione zyski mogą nie nadążać za inflacją, co realnie osłabia siłę nabywczą.
Model 2 - dochód
Portfele, które są przeznaczone do generowania dochodu dla ich właścicieli, często składają się z inwestycyjnych, o stałym dochodzie, zobowiązań dużych, dochodowych korporacji, nieruchomości (najczęściej w formie Real Estate Investment Trusts lub REIT ), obligacji skarbowych , oraz w mniejszym stopniu akcje spółek blue-chip z długą historią ciągłych wypłat dywidend. Typowy inwestor zorientowany na dochód to taki, który zbliża się do emerytury. Innym przykładem może być młoda wdowa z małymi dziećmi otrzymująca ryczałtowe rozliczenie z polisy ubezpieczeniowej na życie męża i nie może ryzykować utraty zleceniodawcy; chociaż wzrost byłby korzystny, podstawowe znaczenie ma potrzeba utrzymania środków pieniężnych na utrzymanie.
Model 3 - Zrównoważony
W połowie drogi między modelami alokacji aktywów o dochodzie i wzroście jest kompromis znany jako zrównoważony portfel .
Dla większości ludzi zrównoważony portfel jest najlepszą opcją nie z powodów finansowych, ale emocjonalnych. Portfele oparte na tym modelu próbują osiągnąć kompromis między długoterminowym wzrostem a bieżącymi dochodami. Idealnym rezultatem jest połączenie aktywów, które generują środki pieniężne, a także zyskują na wartości w miarę upływu czasu przy mniejszych wahaniach notowanej wartości głównej niż portfela o pełnym wzroście. Zrównoważone portfele mają tendencję do dzielenia aktywów pomiędzy średnioterminowe obligacje o stałym dochodzie na poziomie inwestycyjnym a akcje zwykłych akcji w wiodących korporacjach, z których wiele może wypłacać dywidendy pieniężne . Gospodarowanie nieruchomościami poprzez REIT również często stanowi element składowy. W przeważającej części zrównoważony portfel jest zawsze nabyty (co oznacza, że bardzo niewiele jest utrzymywane w gotówce lub ekwiwalentach gotówkowych, chyba że zarządzający portfelem jest absolutnie przekonany, że nie ma atrakcyjnych możliwości wykazujących akceptowalny poziom ryzyka).
Model 4 - Wzrost
Model alokacji aktywów wzrostowych przeznaczony jest dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją karierę i są zainteresowani budowaniem długoterminowego bogactwa . Aktywa nie są zobowiązane do generowania bieżących dochodów, ponieważ właściciel jest aktywnie zatrudniony, żyjąc z jego pensji za wymagane wydatki. W przeciwieństwie do portfela dochodów, inwestor prawdopodobnie zwiększy swoją pozycję każdego roku poprzez wpłacanie dodatkowych środków. Na rynkach hossy portfele wzrostowe znacznie przewyższają swoje odpowiedniki; na rynkach niedźwiedzi są one najbardziej dotknięte. W większości przypadków do 100% portfela modelowanego pod kątem wzrostu można inwestować w akcje zwykłe, z których znaczna część może nie wypłacać dywidend i jest stosunkowo młoda. Zarządzający portfelami często lubią włączać międzynarodowy składnik kapitału, aby wystawić inwestora na inne gospodarki niż Stany Zjednoczone.
Zmienianie się z Times
Inwestor aktywnie zaangażowany w strategię alokacji aktywów odkryje, że jego potrzeby zmieniają się wraz z przechodzeniem przez różne etapy życia. Z tego powodu niektórzy profesjonalni menedżerowie finansowi zalecają zmianę części aktywów na inny model kilka lat przed ważnymi zmianami w życiu. Inwestor, który na przykład ma dziesięć lat od przejścia na emeryturę, musiałby co roku przenieść 10% swojego udziału w model alokacji zorientowany na dochód. Zanim przejdzie na emeryturę, całe portfolio będzie odzwierciedlało jego nowe cele.
Rebalancing Kontrowersje
Jedną z najbardziej popularnych praktyk na Wall Street jest "rebalansowanie" portfela. Wiele razy wynika to z faktu, że jedna konkretna klasa aktywów lub inwestycja znacznie się rozwinęła, stając się znaczącą częścią majątku inwestora. Aby przywrócić równowagę portfela z pierwotnym zalecanym modelem, zarządzający portfelem sprzedaje część wartościowego aktywa i reinwestuje uzyskane środki. Peter Lynch, znany zarządzający funduszem wspólnego inwestowania, nazywa tę praktykę "wycinaniem kwiatów i podlewaniem chwastów".
Jaki jest przeciętny inwestor ? Z jednej strony mamy rady udzielone przez jednego z dyrektorów zarządzających Tweedy Browne klientowi, który wiele lat temu trzymał w banku Berkshire Hathaway 30 milionów dolarów. Zapytana, czy powinna sprzedać, jego odpowiedź była (parafraza), "czy nastąpiła zmiana w podstawach, która sprawia, że uważasz, że inwestycja jest mniej atrakcyjna?" Powiedziała "nie" i trzymała akcje. Dziś jej pozycja jest warta kilkaset milionów dolarów. Z drugiej strony mamy takie przypadki, jak Worldcom i Enron, gdzie inwestorzy stracili wszystko.
Być może najlepszą radą jest utrzymywać pozycję tylko wtedy, gdy jesteś w stanie oceniać działalność operacyjną, jesteś przekonany, że fundamenty są wciąż atrakcyjne, że firma ma znaczną przewagę nad konkurencją i że czujesz się komfortowo ze zwiększoną zależnością od wydajności pojedyncza inwestycja. Jeśli nie jesteś w stanie lub nie chcesz spełnić kryteriów, możesz być lepiej obsłużony przez ponowne zrównoważenie.
Alokacja zasobów nie wystarcza
Wielu inwestorów uważa, że jedynie poprzez dywersyfikację swoich aktywów do określonego modelu alokacji złagodzi potrzebę zachowania dyskrecji przy wyborze poszczególnych kwestii. To niebezpieczny błąd. Inwestorzy, którzy nie są w stanie ocenić działalności ilościowo lub jakościowo, muszą jasno powiedzieć swojemu menedżerowi portfela, że są zainteresowani wyłącznie inwestycjami defensywnymi , niezależnie od wieku i poziomu zamożności (więcej informacji na temat konkretnych testów, które należy zastosować do każde potencjalne zabezpieczenie, przeczytaj Siedem testów defensywnego doboru akcji.