Prędkość pieniędzy

by Kimberly Amadeo

Osiem powodów, dla których wszyscy gromadzą gotówkę

Prędkość pieniądza to tempo, w jakim ludzie wydają pieniądze. Dokładniej mówiąc, tak często każda jednostka waluty, taka jak dolar amerykański lub euro, jest używana do zakupu towarów lub usług w danym okresie. Jest to obrót w podaży pieniądza .

Pomyśl o tym, jak ciężko pracuje każdy dolar, aby zwiększyć produkcję ekonomiczną. Kiedy prędkość pieniądza jest wysoka, oznacza to, że każdy dolar szybko się kupuje, by kupić towary i usługi.

To zapotrzebowanie generuje produkcję. Gdy prędkość jest niska, każdy dolar nie jest często używany do kupowania rzeczy. Zamiast tego jest używany do inwestycji i oszczędności.

Formuła

Prędkość pieniądza obliczana jest za pomocą tego równania.

VM = PQ / M

Gdzie:

VM = Velocity of Money

PQ = nominalny produkt krajowy brutto . Mierzy zakupione towary i usługi.

M = Podaż pieniądza . Banki centralne używają M1 lub M2 do pomiaru podaży pieniądza. M1 obejmuje walutę, czeki podróżne i depozyty na rachunku (w tym te, które płacą odsetki). M2 dodaje konta oszczędnościowe, certyfikaty depozytów poniżej 100 000 USD i fundusze rynku pieniężnego (z wyjątkiem tych posiadanych w IRA). Rezerwa Federalna używa M2, ponieważ jest to szersza miara podaży pieniądza. Ani M1, ani M2 nie obejmują inwestycji finansowych, takich jak akcje, obligacje lub towary. Podaż pieniądza nie obejmuje również kapitału własnego ani innych aktywów.

Prędkość amerykańska pieniędzy

Prędkość pieniądza w Stanach Zjednoczonych jest na najniższym poziomie w najnowszej historii.

Oznacza to, że rodziny, firmy i rząd nie wykorzystują gotówki na zakup towarów i usług tak często, jak kiedyś. Zamiast tego inwestują je lub wykorzystują do spłacenia długu.

Ekspansywna polityka pieniężna mająca na celu powstrzymanie kryzysu finansowego w 2008 r. Mogła stworzyć pułapkę płynności . Wtedy ludzie i firmy gromadzą pieniądze, zamiast je wydawać.

Jak to się stało? Doskonała burza zmian demograficznych, reakcje na Wielką Recesję i programy Fed połączyła się, by ją stworzyć.

Po pierwsze, Fed obniżył stopę funduszy federalnych do zera w 2008 r. I utrzymał je do 2015 r., Że banki oprocentowane pobierają się wzajemnie za kredyty overnight. Ustala stopę dla inwestycji krótkoterminowych, takich jak certyfikaty depozytowe, fundusze rynku pieniężnego lub inne obligacje krótkoterminowe. Ponieważ stawki są bliskie zeru, oszczędzający mają niewielką motywację do zakupu tych inwestycji. Zamiast tego, po prostu trzymają to w gotówce, ponieważ dostaje prawie taki sam zwrot.

Po drugie, program luzowania ilościowego Fed zastąpił kredyty bankowe zabezpieczone hipoteką i papiery skarbowe USA . To obniżyło stopy procentowe na długoterminowe obligacje, w tym hipoteki, zadłużenie przedsiębiorstw i obligacje skarbowe. Banki mają niewielką motywację do udzielania pożyczek, gdy zwrot z ich kredytów jest niski. Dlatego też posiadali dodatkowy kredyt jako nadwyżkę rezerw.

Po trzecie, w 2008 r. Fed zaczął wypłacać odsetki bankom od swoich rezerw, co dało bankom jeszcze więcej powodów do gromadzenia nadwyżki rezerw, aby uzyskać ten wolny od ryzyka zwrot, zamiast go wypożyczyć. Banki nie otrzymują o wiele więcej odsetek od pożyczek, aby zrównoważyć ryzyko. W rezultacie nadwyżka rezerw wzrosła z 1,9 mld USD w 2007 r. Do 1,5 tryliona USD w 2012 r.

Wymagane rezerwy wzrosły z 43 miliardów dolarów do 100 miliardów dolarów w tym samym okresie.

Po czwarte, Fed zainicjował kolejne nowe narzędzie o nazwie reverse repo . Fed płaci odsetki bankowe od pieniędzy, które "pożycza" od nich z dnia na dzień. Fed nie potrzebuje pieniędzy. Po prostu robi to, aby kontrolować stopę funduszy Fed. Banki nie będą pożyczać funduszy federalnych za mniej niż zarabiają w odsetkach na odwrotnych transakcjach repo.

Po piąte, dzięki Dodd-Frank , Fed zażądał od banków więcej kapitału. Oznacza to, że banki nadal utrzymują nadwyżkę rezerw zamiast pożyczać więcej kredytów.

Fed nie jest całkowicie winien. Kongres powinien był współpracować z Fedem, aby wzmocnić gospodarkę z recesji dzięki ekspansywnej polityce fiskalnej . Po sukcesie Ustawy o stymulacji gospodarczej w 2009 r. Kongres zwrócił się w stronę szkodliwej polityki skracania .

Zagroził on niewywiązaniem się z zadłużenia w 2011 r. Zagroził on podnoszeniem podatków i ograniczeniem wydatków za pomocą klifu fiskalnego w 2012 r. Głęboko ograniczył wydatki poprzez sekwestrację i zamknął rząd w 2013 r. Te środki oszczędnościowe zmusiły Fed do kontynuowania ekspansywnej polityki pieniężnej dłużej niż powinno.

Siódmym powodem jest to, że Wielka Recesja zniszczyła bogactwo. Wiele osób straciło domy, pracę lub oszczędności emerytalne. Ci, którzy nie byli zbyt przerażeni, by kupić coś więcej niż to, czego naprawdę potrzebowali. Wielu młodych ludzi chodziło do college'u, ponieważ nie mogli znaleźć pracy. Teraz spłacają kredyty szkolne zamiast zakładać rodziny. Pozwala to utrzymać niski poziom konsumpcji osobistej .

Wreszcie zmiany demograficzne. Baby boomers wchodzą na emeryturę bez wystarczających oszczędności. Teraz zmniejszają się, zamiast rozszerzać rodziny, tak jak dwadzieścia lat temu. To wszystko ogranicza wydatki. (Źródło: "Co mówi nam o prędkości pieniądza na temat niskiej inflacji w Stanach Zjednoczonych?" Bank Rezerw Federalnych w St. Louis, 4 września 2014 r.)

Prędkość wykresu pieniężnego

Ten wykres pokazuje, w jaki sposób ekspansja podaży pieniądza nie napędza wzrostu. To jeden z powodów niskiej inflacji cen towarów i usług. Ponieważ coraz więcej pieniędzy trafia na inwestycje, zamiast tego tworzy bańki aktywów .